The Happy Time
بهار، درس‌های عشق و زندگی را برای یک خانواده فرانسوی در اتاوای دهه ۱۹۲۰ به ارمغان می‌آورد؛ به‌ویژه برای رابرت نوجوان که توجه دختر همسایه آمریکایی را نمی‌بیند، چرا که شیفته خدمتکار جدید و زیبای خانه شده که از زندگی قبلی‌اش به‌عنوان دستیار شعبده‌باز فرار کرده است. مادر رابرت از الگوهای مردانه خانواده بونارد که جلوی روی رابرت هستند گلایه دارد: پدربزرگ اهل خوشگذرانی و پارتی، دایی دزموند که یک فروشنده دوره‌گرد رند است، و دایی دیگری که همه‌جا یک کلمن پر از شراب با خودش حمل می‌کند در حالی که همسرش تمام کارها را انجام می‌دهد. از آنجا که دزموند موقتاً در سفر نیست، او هم خدمتکار خانه را هدف می‌گیرد.
سال انتشار: 1952 کارگردان: Richard Fleischer ژانر: Comedy نویسندگان: Earl Felton، Robert Fontaine، Samuel A. Taylor امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
سوا از فیلم «جزیره گنج» (Treasure Island - 1950)، این فیلم می‌تونه محبوب‌ترین فیلم من با بازی بابی دریسکول دوست‌داشتنی باشه. اون نقش «رابرت/بی‌بی» نوجوان رو بازی می‌کنه که اصلاً توجه‌های دختر همسایه رو نمی‌بینه چون تمام هوش و حواسش پیش خدمتکار جدید یعنی «مینیونت» (لیندا کریستین) گیر کرده. این شیفتگی زیاد کم‌کم روی درس و مشقش اثر می‌ذاره و وقتی «پگی» (مارلین کامرون) دلشکسته دست به تلافی می‌زنه و عکس‌های مجله «پاری مچ» رو دستکاری می‌کنه تا اون رو توی دردسر بندازه، اوضاع اون‌قدر جدی میشه که پدرش (چارلز بویر) و دو تا عموش (لویی ژوردان و کورت کازنار) مجبور میشن دخالت کنن. اون‌ها درباره عکس‌های زشت ازش بازجویی می‌کنن و در عین حال که حرفش رو باور می‌کنن، خیلی سریع هم می‌فهمن که اصلاً درد این پسر جوان چی هست. بویر هم این‌جا عالی بازی می‌کنه و به نظرم کارگردانی خوب و روان ریچارد فلایشر باعث شده فیلم‌نامه به‌زیبایی اقتباس بشه و داستانی از عشق دوران بلوغ رو همراه با نگرانی و محبت خانوادگی و شوخی‌های ملموس و هوشمندانه بهمون تحویل بده. دریسکول موقع ساخت این فیلم حدود هفده سالش بود، برای همین احتمالاً هورمون‌های واقعی اون سن رو هم وارد این درام کمدی واقعاً جذاب کرده. اسم فیلم شاید یکم بی‌ربط به نظر برسه اما اصلاً گولش رو نخورید، واقعاً فیلم پر از لذت و سرگرمییه.
2024-12-08