The Holly and the Ivy

CinemaSerf (منتقد)

جورج مور اوفرال برای اقتباس از نمایشنامه پر از احساس وینیارد براون، بازیگرهای واقعاً قوی‌ای رو دور هم جمع کرده. محوریت داستان روی دورهمی خانوادگی کریسمس تو خانه «پدر مارتین» (با بازی رالف ریچاردسون) می‌چرخه. مثل هر دورهمی دیگه‌ای، وقتی بچه‌هاش یعنی «جنی» (سیلیا جانسون)، «مارگارت» (مارگارت لیتون) و «مایکل» (دنholm الیوت) جمع میشن، فضا یکم متشنج میشه و خیلی زود شخصیت‌های واقعی‌شون از پشت نقاب ادب و تعارف بیرون می‌زنه. مسئله اینه که همه‌شون هنوز دارند با آسیب‌های روحی به جامانده از فجایع جنگ جهانی دوم دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اگه بخوام منصف باشم، فیلم گاهی وقت‌ها به ورطه ملودرام می‌افته و زمانی هم که ریچاردسون تو صحنه نیست یکم افت می‌کنه، اما هرچی جلوتر می‌ره انگار داستانش دلنشین‌تر و گرم‌تر میشه. شخصیت‌ها با رشد داستان یک جور حقیقت‌باوری دارند و چون فیلم محصول ۱۹۵۲ هست، خیلی از خاطرات و مسائلی که مطرح میشه برای اون زمان کاملاً ملموس و باورپذیره. سلسله اتفاقات خانوادگی جمع‌وجوری رو می‌بینیم که به هر کدوم از شخصیت‌ها فرصت میده گوشه‌ای از سرخوردگی‌ها، آرزوها، رویاها، ناکامی‌ها و عشق‌های دوران کودکی‌شون رو رو کنند. در این بین، جانسون عالی بازی کرده؛ دختری که عاشق «پترسون» (با بازی یکم خشکِ جان گرگسون) شده اما همچنان متعهده که خونه بمونه و از پدرشون «مراقبت» کنه—چه پدره بخواد چه نخواد! فیلم یک حالت نوستالژیک داره، اما نه به شکل دل‌زننده و بی‌حدوحصر احساساتی. اون‌ها خاطره‌بازی می‌کنند، درست همون‌طور که از ما هم دعوت میشه اون زمان این کار رو بکنیم، اما هنوز اون‌قدر شادی عید کریسمس تو این جمع هست که در نهایت، جرقه‌هایی از نور و امید رو نشون بده—نتیجه‌ای که احتمالاً با شروع سلطنت جدید تو بریتانیای اون زمان حسابی همخوانی داشته. فیلم کوتاهه، کلاً هشتاد دقیقه هم نمیشه، اما پر از بازی‌های جاندار و قویئه و یکم هم آدم رو به فکر فرومی‌بره.