Last of the Comanches
سال ۱۸۷۶ است و همه سرخپوستان در صلح هستند به جز کومانچی‌ها به رهبری بلک کلود (ابر سیاه). وقتی بلک کلود شهری را نابود می‌کند، فقط شش سرباز باقی می‌مانند و آن‌ها به سمت نزدیک‌ترین قلعه حرکت می‌کنند. در بیابان، مسافران یک درشکه به آن‌ها ملحق می‌شوند و مقداری آب در یک عبادتگاه متروکه پیدا می‌کنند. در حالی که بلک کلود آن‌ها را در محاصره خود درآورده، آن‌ها پسری سرخپوست را که زندانی بلک کلود بوده به سمت قلعه می‌فرستند و در عین حال تلاش می‌کنند با بلک کلود که متوجه می‌شوند او نیز بی‌آب است، مذاکره کنند.
سال انتشار: 1953 کارگردان: André De Toth ژانر: Action، Adventure، Western نویسندگان: Kenneth Gamet امتیاز: 6.3راهنمای والدین Last of the Comanches
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
بهت می‌گم کی آب بخوری، کی غذا بخوری، کی بخوابی و کی نفس بکشی! بهت می‌گم کی آب بخوری، کی غذا بخوری، کی بخوابی و کی نفس بکشی! آخرین کومانچی‌ها (با نام دیگر: شمشیر و تیر) به کارگردانی آندره د توت و فیلم‌نامه‌نویسی کنت گامت ساخته شده است. برودریک کرافورد، باربارا هیل، لوید بریجز، میکی شانهیسی، جانی استوارت، جرج متیوز و هیو ساندرز در آن بازی می‌کنند. این اثر تک‌کالر با فیلم‌برداری چارلز لوتون جونیور و ری کوری و موسیقی جرج دونیگ تولید شده است. یک وسترن امن و امان مثل پناهگاه بمب! این فیلم که بازسازی فیلم جنگی «صرا» اثر زولتان کوردا و همفری بوگارت محصول ۱۹۴۳ است، برودریک کرافورد را در نقش رهبر بازماندگان یک دسته سواره‌نظامِ قتل‌عام‌شده نشان می‌دهد. در حالی که آن‌ها راه خود را از میان بیابان طی می‌کنند، با گروهی از مسافران درشکه برخورد می‌کنند و با کم شدن آب، باید برای بقا در برابر کومانچی‌های سرسخت به رهبری بلک کلود بجنگند. در اصل، این یک داستان بقا است که مقداری اکشن جنگ‌های سرخپوستی در حاشیه پلات آن قرار دارد. فیلم دلنشین و سبکبال است، بازی‌های خوبی دارد، با فیلم‌برداری تک‌کالر چشم‌نواز است و د توت بار دیگر نشان می‌دهد که کارگردان خوبی برای صحنه‌های اکشن است. البته کرافورد فیلم را به دوش می‌کشد و به گروهبان ترِینور ابهتی بی‌باک می‌بخشد که گروه ازهم‌پاشیده را سر پا نگه می‌دارد. قوت روایی فیلم از کمبود آب نشأت می‌گیرد، هم برای سفیدپوستان و هم برای کومانچی‌ها، جایی که سلاح‌های اغلب فراموش‌شده جنگ، یعنی غذا و آب، داستان را کاملاً جذاب نگه می‌دارند. به خوبی «صرا» نیست اما باز هم گزینه‌ای مطمئن برای طرفداران وسترن و براد کرافورد است. ۷/۱۰
2014-01-30CinemaSerf (منتقد)
اگر ماجراجویی کویری خفن همفری بوگارت یعنی «صحرا» (۱۹۴۳) را دیده باشید، می‌دانید که قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوید... گروهی متفرق از سربازان سواره‌نظام به همراه مسافران یک درشکه، در کمین دسته‌ای از کومانچی‌های یاغی گرفتار می‌شوند. آن‌ها با کمک پسربچه «چاقوی کوچک» (جانی استوارت) که او نیز از دست «بلک کلود» و مهاجمانش فرار می‌کند، به یک ویرانه دورافتاده پناه می‌برند که در آنجا فقط به اندازه بقا آب دارند - اما نه برای مدت طولانی؛ و خیلی زود محاصره هم شروع می‌شود، در حالی که دشمنانشان هم به اندازه آن‌ها بی‌آب مانده‌اند... آنچه در ادامه رخ می‌دهد، یک رویارویی پرجوش و خروش و تنش‌آلود است که هر طرف تلاش می‌کند دیگری را متقاعد کند که دست بالا را دارد، اما هیچ‌کدام در موقعیت چندان قوی نیستند. آیا آن‌ها می‌توانند تا رسیدن نیروهای کمکی دوام بیاورند، یا «بلک کلود» پیروز می‌شود؟ آندره د توت یکی از آن پدیده‌های نادر را خلق کرده است - یک بازسازی که به خوبی نسخه اصلی است. خب تقریبا، برودریک کرافورد (در نقش «گروهبان ترِینور») کاملاً به پای بوگی نمی‌رسد، اما بقیه فیلم بسیار خوب سرپاست - و مرتب شما را وادار می‌کند به سراغ لیوانی نوشیدنی بروید تا تشنگی‌تان برطرف شود! اکشن زیادی برای سرگرم نگه داشتن مخاطبان وجود دارد، کمی چاشنی رمانتیک از طرف باربارا هیل آماده در صحنه دیده می‌شود و فیلم - پس از گذشت ۷۰ و خرده‌ای سال - همچنان جذاب مانده است.
2022-03-27