Million Dollar Mermaid

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که به طور آزادانه بر اساس داستان واقعی آنت کلرمن استرالیایی ساخته شده، با دوران کودکی او زیر نظر پدر مهربانش (والتر پیجون) آغاز می‌شود. پدرش مدام مراقب اوست چون به شدت می‌ترسد فلج اطفالِ زمین‌گیرکننده، جان این دختر مصمم را به خطر بیندازد؛ به‌ویژه وقتی که او هوس شنا کردن در دریاچه را می‌کند. با این حال، به نظر می‌رسد این ورزش تاثیر فوق‌العاده‌ای روی او دارد و خیلی زود (که حالا نقشزش را استر ویلیامز بازی می‌کند) در حال برنده شدن در مسابقات محلی است. در همین اثنا، پدرش که معلم موسیقی است با مشکلات مالی مواجه می‌شود و آن‌ها تصمیم می‌گیرند به لندن نقل مکان کنند؛ جایی که به او پیشنهاد کار داده شده است. آن‌ها روی کشتی با «جیمی» مرموز (ویکتور ماتور)، رفیقش «داک» (جسی وایت) و کانگوروی بوکسورشان روبه‌رو می‌شوند. این ملاقات خیلی هم شانس می‌آورد، چون وقتی به مقصد می‌رسند خبری از کار نیست و ناچار می‌شود با انجام کارهای متفرقه در آب، زندگی‌اش را بگذراند. ایستگاه بعدی ایالات متحده است و سپس موفقیت از راه می‌رسد، چرا که مردم شیفته باله و آکروبات‌بازی‌های زیرآب او شده‌اند. در این فیلم صحنه‌ای وجود دارد که جراتتان می‌دهم تلاش کنید نفس خود را به همان اندازه که قرار است او بتواند، حبس کنید! من حتی به گرد پایش هم نرسیدم. از آنجا که خانم کلرمنِ هنرمند را می‌شناسم، مشخص است که در اینجا کمی از آزادی‌های سینمایی استفاده شده است؛ زیرا این داستان نسبتاً جذاب جایش را به احساسات‌گرایی می‌دهد و این فیلم زندگی‌نامه‌ای را -به‌ویژه در بخش‌های عاشقانه‌اش- کمی سنگین و خسته‌کننده می‌کند. ویلیامز جذاب است، پیجون مثل همیشه قابل اعتماد و برخی از اجراهای موزیکال به زیبایی صحنه‌پردازی و آهنگسازی شده‌اند، اما ماتور اغلب اوقات توسط کانگورو به حاشیه رانده می‌شود و هم چیز خیلی ناگهانی به پایان می‌رسد. امروزه جالب خواهد بود ببینیم آیا اصلاً کسی حاضر است پول بدهد تا کنار استخر بنشیند و تماشا کند که کسی شنای سینه، کرال پشت یا شیرجه نمایشی از تخته فنر اجرا می‌کند یا خیر - اما مشخص است کهینیستینی‌های ما این کار را می‌کردند.