Mother Riley Meets the Vampire

CinemaSerf (منتقد)

«مادر رایلیِ» چندش‌آورِ آرتور لوکان خیلی از اجاره‌اش عقبه، اما وقتی دایی ایرلندیش می‌میره فکر می‌کنه اوضاع داره رو به راه می‌شه. بعضی از وسایلش سر وقت فرستاده می‌شن اما اشتباهی به دست بلا لوگوسی («پرفسور فون هوسزن») می‌رسن، در حالی که اون، در عوض، رباتِ قَدِ آدمِ اونو تحویل می‌گیره. اون از کنترل از راه دور استفاده می‌کنه تا موجودش (و این پیرزن) رو احضار کنه، و زود معلوم می‌شه که اهداف خیلی شومی داره که این زن باید راهی برای مبارزه باهاشون پیدا کنه. این فیلم که در سال ۱۹۵۲ ساخته شده، استانداردهای ساختاریِ چیزی رو داره که سی سال پیرتره. تدوین و نورپردازی به طرز وحشتناکی شیطانی‌تر از اون چیزی هستن که آدم بده بتونه آرزوش رو بکنه؛ شخصیت لوکان با سرعتی بی‌وقفه پیش می‌ره که گاهی اوقات خیلی سرگرم‌کنندست، اما بیشتر اوقات فقط آزاردهنده‌ست و لوگوسیِ کم‌فروغ هم شاید بهتر بود اصلاً از تابوتی که توش می‌خوابه بیدار نمی‌شد. بیشتر اکشن (و موسیقیِ دیوانه‌وار و سرهم‌بندی‌شده‌اش) مایه یه شهربازی رو داره، و مدام به سبک پانتومیم «پشت سرته» نزدیک می‌شه. دورا برایان و جفری کین حتماً دلشون می‌خواسته شانسی برای کار با این اسطوره داشته باشن، واسه همین هم وقتی این اثرِ رو به جلوی مضحک به پایان‌بندیِ نسبتاً احمقانه‌ش نزدیک می‌شه، ظاهر می‌شن. آدم واقعاً غصه می‌خوره که فکر کنه کار کی به اینجا کشیده - نه فقط لوگوسی.