Outcast of the Islands

CinemaSerf (منتقد)

داستان اینجا کمی پیچ در پیچ است، اما به ترور هاوارد اجازه می‌دهد به ما یادآوری کند که او می‌تواند به اندازه هر کس دیگری یک شخصیت منفی و منفور را به نمایش بگذارد. او دستش در کاسه دزدی رو شده و به همین خاطر توسط رئیس‌‌ها و جامعه شرق دورش طرد شده است. خوشبختانه، «ویلمز» موفق می‌شود با «کاپیتان لینگارد» (سر رالف ریچاردسون) شریف و شاید حتی ساده‌دل همراه شود؛ کسی که میان‌برهای دریاهای خطرناک را بلد است و پیشنهاد می‌کند او را به جایی دورافتاده ببرد تا بتواند با نماینده‌اش «آلمایر» (رابرت مورلی) کار کند و زندگی تازه‌ای را شروع کند. با این حال، ویلمز خیلی زود به الکل پناه می‌برد و چشمش دختر رئیس ناشنوا یعنی «آیسا» (کریما) را می‌گیرد و خیلی زود نه تنها درگیر کشمکش با این جامعه سنتی می‌شود، بلکه با رقیبانی که به دنبال فهمیدن مسیرهای مخفی او از میان صخره‌ها برای حمل کالا هستند، درگیر می‌شود. او با تحریکات «بابالاچی» (جورج کولوریسِ فریبکار)، به سرعت علیه «آلمایر» پرشور اما بی‌اثر موضع می‌گیرد، اما در عین حال خود را در معرض خشم نه تنها محلی‌ها، بلکه حامی خودش هم قرار می‌دهد. این داستانی بسیار قدرتمند از سرشت خودتخریب‌گر یک مرد است که رها شده و با شهوت، دستکاری و الکل تغذیه می‌شود، و هاوارد آن شخصیت نسبتاً منزجرکننده «ویلمز» را به خوبی به تصویر می‌کشد. مورلی نیز در نقش شخصیتی که می‌توانست به همان راحتیِ پیوستن به یک شرکت تجاری، لباس خادمان دین را به تن کند و برای هر نوع درگیری‌ای (حتی زمانی که از یک فرسخی آن را می‌بیند) کاملاً ناآماده است، در فرم خوبی قرار دارد. چیزی به طرز عجیبی قدرتمند در بازی کارینا هم وجود دارد. با تقریباً نداشتن هیچ دیالوگی و فقط استفاده از چشمانش برای بازیگری، شما هیچ‌وقت کاملاً مطمئن نیستید که او در همه این ماجراها دقیقا کجای کار ایستاده است، تا نزدیک به نقطه‌عطف پایانی که من آن را مناسب یافتم، اما ناامیدکننده و بلاتکلیف. این یک نگاه تاریک، چرکین و رکیک به استعمار، سودجویی و شاید حتی سلامت عقل است، و کارول رید از بازیگران خود، موقعیت‌ها و موسیقی برایان ایستدی به بهترین شکل استفاده می‌کند.