The Card

CinemaSerf (منتقد)

«رونالد نیم» (Ronald Neame) کارش رو در تبدیل داستان دلنشین و از فرش به عرش رسیدنِ «آرنولد بنت» (Arnold Bennett) به یک فیلم کاملاً دیدنی خیلی خوب انجام داده. «الک گینس» (Alec Guinness) در نقش «دنری» (ترکیبی از ادوارد و هنری)، پسر جاه‌طلب یک زن رختشوی فقیر (با بازی ورونیکا تورلی) هست. اون که مصممه وضعیتش رو بهتر کنه، اتفاقی کیف پول گم‌شده‌ی یک وکیل و کله‌گنده محلی به اسم «دانکالف» (Edward Chapman) رو پیدا می‌کنه. از اونجایی که صداقت همیشه بهترین (و مصلحت‌آمیزترین) راهه، کیف رو پس میده و خیلی زود استخدامش می‌کنه؛ یک شغل دفتری ساده که برای اولین بار او رو با «کنتس چل» (Valerie Hobson) باابهت آشنا می‌کنه. حالا اون اهداف بزرگ‌تری رو برای موفقیت‌های اجتماعی (و شخصی) خودش در نظر می‌گیره. کنتس و کارفرمای ادوارد دارن یک مهمانی رقص بزرگ ترتیب میدن و ادوارد هم که خودش رو دعوت کرده، باید چند تا مهارت اجتماعی مثل رقصیدن رو یاد بگیره. اینجاست که سر و کله‌ی «میس ایرپ» (با بازی گلینیس جانز) پیدا میشه و حالا همه چیز برای چند ماجراجویی بامزه آماده‌ست؛ در حالی که ادوارد پله‌های ترقی رو یکی‌یکی بالا میره و در این مسیر عشق واقعی رو هم پیدا می‌کنه.

تعداد بازیگرها محدوده و دیالوگ‌های فرعی کمی وجود داره، همین باعث شده داستان متمرکز بمونه و ریتم فیلم تند و خوب پیش بره. فیلمنامه یک اثر شاد و مفرح رو تحویل میده: کمی کمدی موقعیت، شیطنت‌های بامزه و بازی‌های فوق‌العاده جذاب از گینس و هم‌بازی‌اش خانم جانز که مدام در حال بازی دادن بقیه‌ست. یک سری نقد اجتماعی هم چاشنی کار شده؛ احترامی که افراد فقیر جامعه به کنتسِ خیرخواه می‌ذارن به خوبی به تصویر کشیده شده و «هابسون» بهترین انتخاب برای نقش زنیه که نسبت به جایگاهش در جامعه، بسیار واقع‌بین‌تر از چاپلوس‌های دور و برشه. همچنین صحنه‌های تاثیرگذاری وجود داره که دیدگاه کلی مردم رو نشون میده که چطور جایگاه خودشون رو می‌شناسن و بهش می‌چسبن! همه این‌ها در کنار هم عالی جواب داده و قطعاً این فیلم یکی از کارهای بهتر گینس به حساب میاد.