Red Planet Mars

CinemaSerf (منتقد)

راستش مفهوم زیرپوستی و تا حدی دستکاری‌شده‌ی این فیلم رو خیلی دوست داشتم. «کرونین» (پیتر گریفز) و همسرش «لیندا» (آندریا کینگ) موفق میشن با مریخ ارتباط برقرار کنن و ببین چی! اونجا زندگی وجود داره. نه تنها زندگی، بلکه یه موجودیت مهربون و خیرخواه که به بشریت قول نجات میده - دقیقاً به معنای واقعی کلمه - البته اگه به آموزه‌های انجیل برگردن و خدا رو بیشتر در آغوش بگیرن. وقتی این خبر به گوش عموم مردم میرسه، یه شستشوی مغزی دسته‌جمعی در سراسر جهان رخ میده و ساختاری از تعصب و ایدئولوژی همه‌گیر میشه. اما مسئله اینجاست: آیا این واقعاً پیامی از مریخ هست یا یه حیله‌ی هوشمندانه از طرف یه موجودیت زمینی برای سوق دادن بشریت به سمت یه جامعه‌ی شبه‌توتالیتر و مستبد؟ مشکلی که اینجا وجود داره اینه که بازیگری و فیلم‌نامه اون‌قدر معمولی و بی‌روح هستن که خیلی وقت‌ها ما رو مجبور می‌کنن خودمون از قوه‌ی تخیلمون استفاده کنیم. فلسفه‌ی فیلم به روشنی نمادی از «سرخ» = «شوروی» و بدترین سناریوی ممکن برای بشریت در صورت پیروزی «دشمن» رو ارائه میده، اما خود فیلم اکشن یا دیالوگ خاصی برای درگیر کردن مخاطب یا سرگرم کردنش نداره. موضوعی برای فکر کردن؟ خب در اوج جنگ سرد، قطعاً همین‌طور بود - اما اون گیرایی و اثربخشی که اون زمان داشت، مدت‌هاست که از بین رفته و الان با نمونه‌ای کند و خسته‌کننده از پرحرفی‌های استودیویی روبرو هستیم که باز هم باعث میشه با خودم بگم اگه قرار باشه روزی فضایی‌ها با بشریت تماس بگیرن، شاید بهتر باشه شانسشون رو تو سوئیس، هند یا یه جای کمتر نظامی و متعصب امتحان کنن!