Stolen Face

CinemaSerf (منتقد)

مشکل این داستان نسبتاً معمولی این است که ایده اصلی‌اش واقعاً خیلی دور از ذهن است. پل هنرید در نقش جراح، ارتباط کوتاهی با یک پیانیست کنسرت (لیزابث اسکات) دارد قبل از اینکه او به سراغ نامزدش «دیوید» (آندره مورل) برود. پزشک که شیفته این زن شده، روی یک زندانی زن جراحی ترمیمی انجام می‌دهد و حدس بزنید چه می‌شود - بله - وقتی زن از زیر باندها بیرون می‌آید، انگار همزاد اوست. او به شکلی نه چندان منطقی با او ازدواج می‌کند، اما به زودی می‌فهمد که آن زن بی‌جهت زندانی نبوده و وقتی دوباره موسیقیدان را ملاقات می‌کند (که حالا نامزدش مورل دیگر نیست)، همسرش به نوعی تصویر خودش را می‌بیند و اوضاع به شدت خراب و ناججور می‌شود! کسانی که خیلی ریزبین هستند شاید آرنولد ریدلی را تشخیص دهند (کمدی «ارتش بابا» با خواهرش «دولی» را به خاطر بیاورید)، اما واقعاً این تنها چیزی است که شاید جالب باشد. بقیه ماجرا کمی حالت فرمالیته و معمولی دارد. هنرید هرگز بازیگر نقش اول محبوب من نبود - تلاش‌های او، هرچند جذاب، اما به ندرت از دنده یک بالاتر می‌رفت و لهجه به شدت دلهره‌آور و دوبله‌شده کاکنی از سوی بدلِ نه‌چندان جالب اسکات یعنی «لیلی» برای گوش واقعاً آزاردهنده است. کلی داستان در مایه پیوند جراحی/صورت/هویت وجود دارد، که خیلی‌هایشان از این یکی بهترند.