Hunted

CinemaSerf (منتقد)

من طرفدار بچه‌ها در فیلم‌ها نیستم - اما جان وایتلی (Jon Whiteley) پسربچه اسکاتلندی (که همین ماه مه امسال در سن ۷۵ سالگی درگذشت) یکی از کسانی بود که ثابت کرد استثنایی هم وجود دارد. این اولین فیلم او با دیرک بوگارد (Dirk Bogarde) بود (فیلم دیگر «باغبون اسپانیایی» (1956) است) و شیمی خاصی بین این دو وجود دارد، چرا که بوگارد نقش مردی خشن به نام «کریس لوید» (Chris Lloyd) را بازی می‌کند که تازه بعد از یک دعوا، معشوق همسرش را کشته است. با توجه به اینکه وایتلی در نقش «رابی» (Robbie) تنها شاهد ماجراست، او را می‌دزدد و پیش از رسیدن پلیس فرار می‌کند. آنچه اکنون رخ می‌دهد سفری است پر از خطر که در طی آن این دو نفر به هم نزدیک می‌شوند. پسر جوان که از ترس خودش فرار می‌کند، شروع به کم کردن ظاهر بی‌تفاوت مرد نسبت به مسئولیتش می‌کند و با وجود اینکه خودش نمی‌خواهد، «کریس» کم‌کم به این پسربچه اهمیت می‌دهد. این یک داستان اصیل است - لمس‌های ظریف زیبایی دارد، فیلم‌برداری از لندنِ خشن و بمباران‌شده گرفته تا سواحل زیبای اسکاتلندی به آن اصالت می‌بخشد، و دیالوگ‌ها - اگرچه به طور کلی بسیار کم‌حرف است - در این فیلم دو نفره که تا حد زیادی موفق است، به خوبی ادا شده است. قطعاً این یکی از بهترين و صادقانه‌ترین بازی‌های دیرک بوگارد است و ارزش دیدن دارد.