Way of a Gaucho
داستان در آرژانتین حدود سال ۱۸۷۵ می‌گذرد؛ زمانی که مجازات معمول برای قتل، محکومیت به خدمت در ارتش بود. یک گاوچران (Gaucho) جوان از خدمت ارتش فرار می‌کند، رهبر گروهی از یاغیان می‌شود و معشوقه‌اش را باردار می‌کند. او با درک بی‌فایده بودن مسیرش، پیش از آنکه خود را تسلیم ارتش کند، معشوقه‌اش را به کلیسا می‌برد تا با او ازدواج کند.
سال انتشار: 1952 کارگردان: Jacques Tourneur ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: Herbert Childs، Philip Dunne امتیاز: 6.4راهنمای والدین Way of a Gaucho
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
برو به سلامت (با خدا باش)! یا با شیطان؟ فیلم «راه و رسم گاوچران» (Way of a Gaucho) به کارگردانی ژاک تورنور (Jacques Tourneur) و با فیلم‌نامه‌ای از فیلیپ دان (Philip Dunne) است که از رمان هربرت چایلدز (Herbert Childs) اقتباس شده. بازیگرانی مثل روری کلهون (Rory Calhoun)، جین تیرنی (Gene Tierney)، ریچارد بون (Richard Boone)، هیو مارلو (Hugh Marlowe)، اورت اسلون (Everett Sloane) و انریکه چایکو (Enrique Chaico) در آن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از سول کاپلان (Sol Kaplan) و فیلم‌برداری آن بر عهده هری جکسون (Harry Jackson) بوده است.
سال ۱۸۷۵ در آرژانتین، گاوچرانی به نام مارتین پنالوسا (کلهون) پس از کشتن یک مرد، به خدمت در ارتش محکوم می‌شود. مارتین که اهل تن دادن به قواعد نیست، فرار می‌کند و رهبر یک گروه از یاغیان می‌شود. این فیلم وسترنِ بسیار دلنشین که بیشترش در خارج از آرژانتین و با تکنیک تکنی‌کالر فیلم‌برداری شده، در اصل حول محور عدم پذیرش پیشرفت و مدرنیته توسط پنالوسا می‌چرخد؛ جایی که دشت‌های محبوبش یعنی «پامپاس» در آستانه تغییر چهره هستند. او که خودش هم روحیه سرکشی دارد، با ورود راه‌آهن به این زمین‌ها، بیش از پیش به سمت قانون‌شکنی کشیده می‌شود. اما او دغدغه‌های دیگری هم دارد؛ از جمله حضور ترزا چاوزِ جذاب (تیرنی) در زندگی‌اش و اینکه شدیداً تحت تعقیب است، به‌ویژه از سوی سرگرد سالیناس (بون) که از فرار پنالوسا از ارتش سخت خشمگین است.
کادر فنی فیلم عملکرد فوق‌العاده‌ای داشته؛ لوکیشن‌های درجه یک که به زیبایی تصویربرداری شده‌اند و موسیقی متن پرشور و هیجان‌انگیزی که تا ساعت‌ها در ذهنتان می‌ماند. با این حساب، همه‌چیز به بازیگران و کارگردان بستگی دارد تا این اثر را به یک فیلم حتمی برای طرفداران این سبک تبدیل کنند. خوشبختانه همه کارشان را به بهترین شکل انجام داده‌اند. بهترین بخش‌های فیلم از نظر شخصیت‌پردازی، در تقابل‌های بین کلهون و بون شکل می‌گیرد؛ جایی که هر دو شخصیت احترام پنهانی و همراه با اکراهی برای یکدیگر قائلند. قطب‌نماهای اخلاقی و اهدافشان در زندگی خیلی متفاوت است، اما هر دو مردانی از جنس صخره‌های سخت هستند که با بازی این دو بازیگر بزرگ به زیبایی زنده شده‌اند. «او یک احمق است، اما یک گاوچران واقعی است.»
کارنامه تورنور نشان می‌دهد که او زمانی یک کارگردان فوق‌العاده بوده، و اگرچه این فیلم برای او یک اثر متوسط محسوب می‌شود، اما هنوز هم ظرافت‌های قاب‌بندی خوبی در فیلم دیده می‌شود که دقت او به جزئیات را نشان می‌دهد. او صحنه‌های اکشن را هم خیلی خوب درآورده و صحنه‌های هیجان‌انگیز زیادی با حضور گاوچران‌ها و اسب‌های باوفایشان وجود دارد. بازی خیلی خوبی هم از جین تیرنیِ درخشان گرفته، در حالی که انریکه چایکو هم بسیار ماندگار ظاهر شده و کارگردان به او اجازه داده تا به‌عنوان یک شخصیت مذهبی مهم خوب بدرخشد.
پیام اخلاقی داستان چیز جدیدی نیست و در واقع از نظر روایی می‌شد داستان روزهای پایانی دشت‌های پامپاس (آن‌طور که گاوچران‌ها می‌شناختند) را شجاعانه‌تر روایت کرد، و یک نمای پروژکتوری ناشیانه هم کمی از کیفیت یک صحنه اکشن عالی کاسته است. اما این‌ها ایرادات کوچکی در یک فیلم بسیار لذت‌بخش و زیبای جنوبی-آمریکایی هستند. ۷/۱۰
CinemaSerf (منتقد)
روری کلهون در نقش «مارتین پنالوسا» بازی می‌کند؛ مردی که به جرم قتل گناهکار شناخته شده و محکوم به خدمت در ارتش می‌شود. طولی نمی‌کشد که می‌فهمد این زندگی مناسب او نیست، بنابراین فرار می‌کند و به یک گروه از یاغیان می‌پیوندد. او در کنار معشوقه باردارش (جین تیرنی جذاب و گیرا)، سعی می‌کند زندگی جدید و پرماجرایی را به‌عنوان مبارز راه آزادی به نام «وال ورده» آغاز کند.
ریچارد بون همیشه در نقش آدم‌های خبیث در این‌جور فیلم‌ها عالی بوده و اینجا هم در نقش «سالیناس» - فرمانده او قبل از فرار - در قالب رئیس جدید پلیس خیلی خوب ظاهر شده؛ کسی که تمام هدفش در زندگی این است که کلهون را به دام بیندازد!
دیالوگ‌های فیلم کمی بیش از حد سنگین و تا حدی قلمبه‌سلمبه است، اما اکشن به اندازه کافی وجود دارد تا فیلم را ریتم‌دار نگه دارد. همچنین قبل از رسیدن به یک پایان‌بندی مناسب، شیمی رومانتیک خوبی بین بازیگران برقرار است. فیلم می‌توانست با یک ستاره بزرگ‌تر بهتر از این بشود - کلهون همیشه کمی خشک و بی‌روح بازی می‌کرد - اما هنوز هم ارزش دیدن دارد، اگر فقط به‌خاطر بون، تیرنی و فیلم‌برداری زیبایش از مناظر آرژانتین باشد.