The Lawless Breed
جان وسلی هاردین (John Wesley Hardin) پس از آزادی از زندان، شرحی از زندگی خود را به یک روزنامه محلی می‌سپارد. این نوشته‌ها از پدر بیش از حد مذهبی‌اش، زندگی او که به قمار و اسلحه کشیده شد، و عشقش به ناخواهری‌اش می‌گوید؛ عشقی که پس از مرگ ناخواهری در یک درگیری مسلحانه، جایش را به عشق رُزی (Rosie)، دختری از سالن رقص، می‌دهد.
سال انتشار: 1952 کارگردان: Raoul Walsh ژانر: Biography، Western نویسندگان: John Wesley Hardin، William Alland، Bernard Gordon امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«من هیچ‌وقت کسی رو نکشتم، مگر اینکه اول اون می‌خواسته منو بکشه.»
فیلم «نسل بی‌قانون» (The Lawless Breed) به کارگردانی رائول والش (Raoul Walsh) و نویسندگی ویلیام آلاند (William Alland - داستان) و برنارد گوردون (Bernard Gordon - فیلم‌نامه) ساخته شده. بازیگرایی مثل راک هادسن (Rock Hudson)، جولی آدامز (Julie Adams)، جان مک‌اینتایر (John McIntire)، مری کسل (Mary Castle)، هیو اوبراین (Hugh O'Brian) و دنیس ویور (Dennis Weaver) توی این فیلم بازی می‌کنن. موسیقی فیلم زیر نظر جوزف گرشنسون (Joseph Gershenson) بوده و فیلم‌برداریش رو هم ایروینگ گلاسبرگ (Irving Glassberg) انجام داده.
داستان فیلم حول محور زندگی یاغی معروف، جان وسلی هاردین (با بازی هادسن) می‌چرخه که از روی خاطرات خودِ هاردین اقتباس شده. فیلم از جایی شروع میشه که هاردین از زندان آزاد میشه و بعد داستان زندگی خارج از قانون و دوران فرارش رو روایت می‌کنه. فیلم سعی داره نشون بده که هاردین بیشتر قربانی شرایط بوده و زندگیش بعد از کشتن یک نفر در دفاع از خود، از کنترل خارج شده.
خب، بیخیال این ادعای سازنده‌ها بشید که می‌گن این یه داستان واقعیه؛ اینجا هالیووده و هالیوود هم کارش رو خوب بلده، پس فیلم رو فقط به عنوان یه اثر سرگرم‌کننده تماشا کنید. در واقع، برای طرفدارای ژانر وسترن، این فیلم یه اثر واقعاً جذاب و لذت‌بخشه. اگر از پایان خوشِ زوری و کلیشه‌ای فیلم بگذریم، روایت داستان تا حد زیادی جالبه و از نظر بصری هم فیلم خوش‌ساخت و چشم‌نوازیه.
دوران فرار هاردین صحنه‌های هیجان‌انگیز زیادی داره که آدرنالین خونتون رو بالا می‌بره و بدل‌کاری‌های خیلی خوبی هم توش دیده میشه. از فرار از تله‌های «رنجرهای تگزاس» گرفته تا مسابقات اسب‌دوانی خوش‌ساخت (هاردین قمارباز معروفی بود)، رائول والش و تیمش واقعاً تلاش کردن تا فیلم از سطح یه اثر درجه دو (B-movie) فراتر بره.
فیلم با تکنیک رنگیِ زنده (Technicolor) در مزارع کالیفرنیا فیلم‌برداری شده و همیشه حس و حال دلباز و وسیعی داره؛ چیزی که شاید خیلی با اون حس خفقان‌آورِ یه یاغی فراری که مدام باید پشت سرش رو نگاه کنه همخوانی نداشته باشه. همچنین فیلم از مخاطب می‌خواد قبول کنه که هاردین تقریباً رویین‌تنه و آسیب‌ناپذیره، که خب یکی دو بار قابل قبوله، اما بیشتر از اون یکم تو ذوق می‌زنه.
با این حال، هدف نهایی فیلم سرگرم کردن مخاطبه و بخشیدن این ایرادات کار سختی نیست. تعامل بین شخصیت‌ها همیشه جالب باقی می‌مونه و بازیگرا هم بازی‌های خیلی خوبی ارائه دادن. مک‌اینتایر در یک نقش دوگانه عالی ظاهر شده، هادسن باوقار و استواره و آدامز هم با زیبایی و جذابیتش دلربایی می‌کنه. این فیلم یکی از بهترین آثار برای معرفی جولی آدامزِ درخشان به مخاطبای اون زمان بود. توی سینمای وسترن پاهای زیباتر از پاهای او پیدا نمی‌کنید و توی یکی از صحنه‌ها واقعاً باعث میشه تماشاچی‌ها سوت بلبل بزنن و تپش قلب بگیرن!
با موسیقی دلنشین گرشنسون و رنگ‌های غنیِ فیلم‌برداری گلاسبرگ، «نسل بی‌قانون» به عنوان یک تجربه تماشای بالاتر از حد متوسط برای طرفداران سینمای وسترن رقم می‌خوره. ۷ از ۱۰