The Living Desert

CinemaSerf (منتقد)

یک سکانس بامزه در این مستند هست که در آن یک موش خیلی کوچک تلاش می‌کند خودش را از میان دندان‌های یک مار زنگی بیرون بکشد، اما ناگهان متوجه می‌شود که یک هم‌پیمان خیلی غیرمنتظره به کمکش آمده؛ یک رتیل! این صحنه می‌توانند سرنخی به شما بدهد که با چه فیلمی طرف هستید، فیلمی که دقیقاً همان کاری را می‌کند که ادعا می‌کند. با استفاده از تکنیک‌های عکاسی نزدیک (و احتمالاً با صبر و حوصله زیاد)، مدتی را در طبیعت خشک و خشن دره مرگ (Death Valley) و مانیومنت ولی می‌گذرانیم؛ جایی که با وجود خشکی، طیف وسیعی از گیاهان و جانوران نه تنها زنده می‌مانند، بلکه رشد هم می‌کنند. ماجرا برای تقریباً هر موجودی روی اصول «بخوری تا خورده نشوی» می‌چرخد، چون پناهگاه امن زیادی برای شکارچیانی که دو پا، چهار پا، برگ‌های غول‌پیکر، تیغ یا بال‌های بزرگ دارند وجود ندارد، با این حال یک حس تعادل در اینجا دیده می‌شود چون همه‌چیز متناسب به نظر می‌رسد. باران زیادی نمی‌بارد، و سال‌هاست که نباریده، اما در ارتفاعات بالاتر و دورتر، بارش‌ها حجم زیادی از آب را به وجود می‌آورند که با قدرت قابل توجهی به دره‌های معمولاً خشک رودخانه‌ها سرازیر می‌شود و برای یک ساعت یا دو ساعت، یا یکی دو روز، تغذیه لازم را برای محیط فراهم می‌کند تا اینکه خورشید دوباره طلوع کرده و هر چیزی را که قبلاً به شکل بهتری مصرف نشده، تبخیر کند. من خیلی طرفدار روایت‌های وینستون هیبلر نیستم، اما اینجا خیلی مهم نیست چون می‌توانیم بنشینیم و تماشا کنیم که چگونه رنگ‌های زنده از دل شن‌های یکدست بژ بیرون می‌زنند و همه‌چیز از حشرات کوچک گرفته تا عقاب‌های غول‌پیکر در هماهنگی زندگی می‌کنند. البته شاید بعضی از صحنه‌ها به قول معروف «بازسازی‌شده» به نظر برسند، اما باز هم کار خود را در آشنا کردن مخاطب با زندگی در این شرایط انجام می‌دهند و بالاخره این فیلم محصول دیزنی است. ارزش دیدن را دارد.