The Man from the Alamo

John Chard (منتقد)

کلاً آدم بدشانسیه. با بالا گرفتن جنگ استقلال تگزاس، آلامو به نقطه‌ای حیاتی برای تلف کردن وقت دشمن تبدیل شده. مردان آلامو از ترس اینکه خانواده‌هاشون زیر پای ارتش غارتگر مکزیک نابود بشن، قرعه‌کشی می‌کنند تا معلوم بشه کدومشون باید از معرکه فرار کنه و خانواده‌هاشون رو از خطر دور کنه. جان استرود کسیه که این وظیفه به دوشش میفته، اما وقتی به مقصد می‌رسه می‌بینه دیگه خیلی دیر شده و کسی زنده نمونده. اما این تازه اول بدبختی‌هاشه، چون می‌فهمه به خاطر ترک آلامو — جایی که حالا همه توش کشته شدند — انگ بزدلی خورده! از طرفی هم تلاش‌هاش برای انتقام کشتار خانواده‌اش، در هر قدم با مشکل روبه‌رو می‌شه.

راستش، توی سبک وسترن شاهکار خاصی محسوب نمی‌شه و قطعاً حتی نزدیک به بهترین کارهای باد بتیکر کارگردان (مثل The Tall T و Comanche Station) یا گلن فورد (مثل The Big Heat و Blackboard Jungle) هم نیست. از نظر ارزش تولید هم سطح بالا نیست و لوکیشن‌هاش اون شادابی و اصالت طبیعی رو ندارند، با این حال هنوز هم اثر سرگرم‌کننده‌ایه که زاویه جالبی از افسانه آلامو رو به تصویر می‌کشه. گلن فورد ستاره‌ای به تمام معنا تماشاییه و با تزریق یک‌جور جسارت و شتاب جذاب به نقش جان استرود، فیلم رو سرپا نگه می‌داره. رابطه اون با کارلوس جوان که تازه یتیم شده، با جرقه‌هایی از استقامت عاطفی، بار احساسی فیلم رو تامین می‌کنه و وقتی این در کنار صحنه‌های تیراندازی معمول قرار می‌گیره، یک اثر وسترن رویکراست و خوب می‌سازه. از بین بازیگران نقش مکمل، چیل ویلز و نویل برند کارشون رو خوب انجام می‌دن، و خب توی این سبک، بازیگر زن خیلی بدتر از جولی آدامزِ جذاب هم زیاد داشتیم. در مورد کارگردانی بتیکر؟ در حد رفع تکلیفه؛ اون با کار کردن توی محدودیت‌های استودیو و بودجه کمش توانسته کار رو جمع کنه، ولی راستش احتمالاً خودش هم از بعضی صحنه‌های شبانه در نسخه نهایی که کات خورده بدش می‌اومده. البته اون چند سال بعد رفت سراغ ساخت بعضی از بهترین آثار این سبک، پس حق زیادی به گردن طرفداران وسترن داره.

خلاصه که رفقا، فیلم نقاط خوب و بد داره، ولی نقاط خوبش خیلی بیشتر از کاستی‌های فنی فیلمه. اما بیخیال، اگه نتونید از مشت‌زنی جذاب گلن فورد لبه یک آبشار لذت ببرید، کلاً بهتره بیخیال تماشای وسترن‌های درجه ب دهه ۵۰ بشید. ۶.۵ از ۱۰