Pony Express
بوفالو بیل و وایلد بیل هیکوک با یکدیگر متحد می‌شوند تا یک مسیر پستی ایجاد کنند که بتواند نامه را در عرض ده روز از سنت جوزف در میزوری به ساکرامنتو در کالیفرنیا برساند. آن‌ها در طول مسیر باید با آب و هوای بد، سرخپوستان متخاصم و یاغی‌هایی که قصد سرقت پست و تعطیل کردن کل عملیات را دارند، بجنگند.
سال انتشار: 1953 کارگردان: Jerry Hopper ژانر: History، Romance، Western نویسندگان: Charles Marquis Warren، Frank Gruber امتیاز: 5.8نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
کمابیش نزدیک به هدف... فیلم «پونی اکسپرس» به کارگردانی جری هاپر (Jerry Hopper) و با بازی چارلتون هستون (Charlton Heston)، فارست تاکر (Forrest Tucker) و روندا فلمینگ (Rhonda Fleming)، اقتباسی از داستانی نوشته فرانک گروبر (Frank Gruber) است. داستان حول محور پیدایش سرویس پستی «پونی اکسپرس» می‌چرخد و اینکه چگونه کالیفرنیا را به بقیه ایالات متحده متصل کرد و در نتیجه مانع از تبدیل شدن آن به یک جمهوری مستقل شد. بوفالو بیل کودی (با بازی هستون) و وایلد بیل هیکوک (با بازی تاکر) شخصیت‌های اصلی در شکل‌گیری مسیر سرعتی سنت جوزف-ساکرامنتو هستند که مدت‌هاست وارد فرهنگ عامه شده است. این داستان که روایتی تا حد زیادی تخیلی از «اکسپرس» و چهره‌های اصلی آن است، به تلاش برای شکل‌گیری یک جنبش جدایی‌طلب از اتحادیه و سختی‌ها و مصیبت‌هایی می‌پردازد که کودی و هیکوک برای راه‌اندازی موفقیت‌آمیز «اکسپرس» از سر می‌گذرانند. در این میان حملات سرخپوستان (که توسط تاجران فاسد مسلح شده‌اند) و توطئه‌های شوم خواهران به ظاهر خوش‌برخورد هستینگز (مایکل مور و فلمینگ) به چشم می‌خورد. فیلم هاپر که بازسازی آزادی از فیلم صامت سال ۱۹۲۴/۲۵ با همین نام است، از طولانی بودن بیش از حد و صرف زمان زیادی روی زیرداستان هستینگز رنج می‌برد. فقط در یک چهارم پایانی است که فیلم سرعت می‌گیرد، و تا پیش از آن، تنها اشتیاق هستون و جذابیت جنسی فلمینگ است که توجه ما را حفظ می‌کند. کارگردان، هاپر، برای ایجاد انرژی در سکانس‌های گفتگو محور تقلا می‌کند، و حتی مبارزه تن‌به‌تن تا پای مرگ بین کودی و یلو هند (با بازی پت هوگان) به طرز انکارناپذیری بی‌روح است. پس خدا را شکر که هستون با شور و شوق ظاهر می‌شود. او که چند سالی با نقش‌های تعیین‌کننده دوران کاری‌اش فاصله دارد، به نظر می‌رسد از کار لذت می‌برد و وقتی فیلم شروع به افت می‌کند، زندگی پرجوش و خروشی به آن می‌بخشد. فلمینگ نیز نقطه قوت فیلم است. فلمینگ وقتی مجبور نبود در فیلم‌های افتضاحی مانند «بولویپ» بازی کند، بازیگری بیش از حد توانا بود که جذابیت جنسی و توانایی‌اش در تسلط بر صحنه‌ها کمک شایانی به او می‌کرد. او در اینجا با یک سکانس خاص که هم جان استرلینگ (در نقش تام‌بوی دنی) و هم خودش هر کدام حمام می‌روند، درجه حرارت را به شدت بالا می‌برد. خوشبختانه پایان‌بندی راه بخش‌های قبلی را ادامه نمی‌دهد و هاپر با این یک چهارم اکشن، کمی رستگاری به دست می‌آورد. با نزدیک شدن به اولین اجرای «اکسپرس»، شتاب داستان بیشتر می‌شود، یک تیراندازی به خوبی طراحی شده و نماهای تاخت‌وتاز اسب‌ها در دشت‌ها لذت‌بخش هستند؛ به‌ویژه یک نما که در آن مرد و حیوان زیر آسمانی به رنگ خون سرعت می‌گیرند (آفرین به فیلمبردار ری رِناهان). سپس تقابل اجتناب‌ناپذیری است که در آن هستون عضلات اسلحه‌کشی‌اش را به رخ می‌کشد و یک تحول غافلگیرکننده امتیاز مثبتی برای فیلم به ارمغان می‌آورد. بنابراین با یک اثر کاملاً متناقض روبرو هستیم. تماشای آن برای طرفداران پروپاقرس هستون و شیفتگان فلمینگ کاملاً ارزشش را دارد. و البته برای طرفداران وسترن که با آثار رده پایین‌تر این ژانر که در دهه ۱۹۵۰ بسیار برجسته بودند، آشنایی دارند. اما واضح است که پتانسیل خود را به طور کامل محقق نمی‌کند و تکه‌های خوب کار، پس از پخش تیتراژ پایانی روی صفحه، حس ناخوشایندی از نارضایتی را در بیننده ایجاد می‌کنند. ۵.۵/۱۰
2017-07-29Wuchak (منتقد)
_**وسترن چارلتون هستون درباره شکل‌گیری پونی اکسپرس**_
با نزدیک شدن به جنگ داخلی در سال ۱۸۶۰، بوفالو بیل کودی (چارلتون هستون) و وایلد بیل هیکوک (فرست تاکر) دست به دست هم می‌دهند تا به راه‌اندازی «پونی اکسپرس» از سنت جوزف در میزوری به ساکرامنتو در کالیفرنیا کمک کنند؛ مسیری که امکان انتقال نامه از شرق به غرب را به جای ۳ هفته با درشکه، در ۱۰ روز فراهم می‌کند. اما آن‌ها باید با جدایی‌طلبانی که به دنبال متوقف کردن این سرویس سریع جدید هستند (مانند روندا فلمینگ و مایکل مور)، و همچنین سرخپوستان متخاصم به رهبری رئیس قبیله یلو هند (پت هوگان) مقابله کنند. فیلم «پونی اکسپرس» (۱۹۵۳) یک وسترن به اندازه کافی سرگرم‌کننده با تکنیکالر خیره‌کننده و بازیگرانی باکیفیت است. مگر می‌شود با حضور چارلتون هستون قدرتمند و روندا فلمینگ خیره‌کننده اشتباه کرد؟ جان استرلینگ جذاب نیز در نقش زنی شبیه به کالامیتی جین که چشم به بوفالو بیل دارد، حضور دارد. پونی اکسپرس تنها به مدت یک سال و نیم بین آوریل ۱۸۶۰ و نوامبر ۱۸۶۱ فعالیت کرد و در آن زمان مستقیم‌ترین وسیله ارتباطی شرق و غرب قبل از تکمیل تلگراف بین‌قاره‌ای توسط وسترن یونیون در اواخر اکتبر ۱۸۶۱ بود که پونی اکسپرس را منسوخ کرد. علیرغم اینکه پونی اکسپرس یک شکست مالی بود، اما ۳۵۰۰۰ نامه را تحویل داد و برای پیوند دادن ایالت جدید کالیفرنیا با بقیه ایالات متحده حیاتی بود. طبق معمول هالیوود (به ویژه در آن زمان)، تاریخ با فانتزی یا افسانه درهم آمیخته است. در حالی که بوفالو بیل کودی تقریباً مطمئناً به عنوان یک پسر پیام‌رسان در لیوِوورث، کانزاس، برای مالکان پونی اکسپرس کار کرده بود (که با یک سوارکار متفاوت است)، او در آن زمان تنها ۱۴ سال داشت، نه ۲۹ سال که هستون هنگام فیلمبرداری داشت. البته کودی در زندگینامه خود ادعا کرده بود که به عنوان سوارکار خدمت کرده است، اما مورخان نتوانسته اند مدرکی برای این موضوع پیدا کنند (به خاطر داشته باشید که امرار معاش کودی در اواخر زندگی به یک کمپین روابط عمومی بزرگتر از واقعیت بستگی داشت). در همین حال، کودی یلو هایر را کشت، اما این اتفاق تا سال ۱۸۷۶، یعنی شانزده سال پس از وقایع فیلم، رخ نداد. حدس می‌زنم به همین دلیل است که نویسندگان نام فیلم را به یلو هند تغییر دادند. در مورد هیکوک، او در سن ۲۳ سالگی برای پونی اکسپرس به عنوان یک کارگر طویله در ایستگاه راک کریک در شرق نبراسکا کار می‌کرد. با این حال، فیلم این واقعیت تاریخی را به خانه می‌آورد که کار برای پونی اکسپرس یک کسب‌وکار پرخطر بود، زیرا حدود ۱۶ کارمند در ایستگاه‌های امدادی در جریان جنگ دریاچه پیرامید در سال ۱۸۶۰ در نوادا (معروف به جنگ پایوت) کشته شدند. در همین حال، ۸ سوارکار در طول ۱۹ ماهی که پونی اکسپرس فعال بود جان باختند: چهار نفر توسط بومیان متخاصم کشته شدند؛ یک نفر پس از کشتن مردی در حالت مستی به جرم قتل به دار آویخته شد؛ یک نفر در یک حادثه بی‌ربط درگذشت؛ و دو نفر از شدت سرما یخ زدند. فیلم برای کسب احترام، حضور افتخاری قابل احترامی از مرد کوهستان، جیم بریجر (پورتر هال) را که گذرگاه بریجر را در جنوب مرکزی وايومینگ در سال ۱۸۵۰ کشف کرد و برای پونی اکسپرس استفاده می‌شد، در خود جای داده است. در حالی که داستان می‌توانست جذاب‌تر باشد، «پونی اکسپرس» نسبتاً سرگرم‌کننده است، از لودگی دور است، و بینندگان را ترغیب می‌کند که تاریخ واقعی را جستجو کنند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۱ دقیقه است و در کاناب، یوتا؛ آریزونا؛ و استودیوز پارامونت، هالیوود فیلمبرداری شده است. نمره: B-