The Sword and the Rose

CinemaSerf (منتقد)

کلاه از سر برمی‌داریم برای والت دیزنی (و جیمز رابرتسون جاستیس) که توانستند پادشاه نه چندان محبوب انگلیسی، هنری هشتم، را به شخصیتی جذاب و پررو تبدیل کنند؛ کسی که هیچ چیز به اندازهٔ سر و کله زدن با خواهر کوچک‌ترش ماری (با بازی گلینیس جانز) لذت نمی‌برد، ماری‌ای که مصمم است زندگی خودش را بکند، فارغ از تمام برنامه‌ریزی‌های خاندانی برادرش برای او. ماری شیفتهٔ کاپیتان تازه منصوب‌شدهٔ گارد پادشاهی، «براندون» (با بازی ریچارد تاد) می‌شود؛ مردی که آرزوی دریانوردی دور دنیا برای کسب افتخار و غنایم را دارد، اما برادر پادشاهش تصمیم گرفته او را به پادشاه پیر فرانسه، لوئی دوازدهم (در سکانسی مفرح با حضور ژان مرکور) شوهر دهد (در واقع بفروشد). پس از ماجراهای بسیار، او مجبور به تن دادن به این خواسته می‌شود - وگرنه معشوقش اعدام خواهد شد - اما موفق می‌شود شرایط پیش‌فرض مفیدی را تعیین کند تا بتواند بعداً خودش همسر آینده‌اش را انتخاب کند! این دستاورد بزرگی برای یک شاهزاده‌خانم در قرن شانزدهم اروپاست. فیلم کمی از صحنه‌های شمشیربازی و بزن‌بکوب دارد، اما بیشتر شبیه یک نمایش موزیکالِ رمانتیک با چاشنی تاریخ است که در آن بازیگران از کارشان لذت می‌برند. مایکل گاف در نقش خواستگار احتمالی‌اش، یعنی باکینگهام، به طرز چشمگیری جذاب است و دکورها و لباس‌ها هم بسیار زیبا طراحی شده‌اند. درست است که با واقعیت‌های تاریخی کمی آزادانه برخورد شده، اما من واقعاً از تماشای آن لذت بردم... این همان سبک درام خانوادگی است که این استودیو به خوبی از پسِ ساختنش برمی‌آید.