The Tell-Tale Heart

CinemaSerf (منتقد)

عاشق این کار شدم! یک داستان تاریک و به‌شدت رعب‌آور درباره یک مرد، یک چشم، یک قتل و صداپیشگی فوق‌العاده جیمز میسون (James Mason). مثل خیلی از دیوانه‌ها، این یکی هم فک می‌کرد کاملاً سالمه تا اینکه با یکی از همسایه‌های پیرش به مشکل خورد. پیرمرد اصلاً کاری به کارش نداشت و احتمالاً حتی روحشم خبر نداشت این وجود داره، اما کم‌کم این وسواس فکری تمام زندگی طرف رو گرفت. با بالا رفتن این اضطراب، ذهنش رفت سمت یک اقدام شدیدتر... اما آیا اصلاً راهی هست که بتونه این لکه روانی رو از ذهنش پاک کنه؟

این از اون انیمیشن‌های پر از جزئیات و تهدیدآمیزه که احتمالاً امثال روجر کورمن یا تیم برتون ازش الهام گرفتن. موسیقی کرمنلیف (Kremenliev) هم فضاسازی جنون‌آمیز کار رو چند برابر کرده و کلاً با هر کارتون معمولی و عامه‌پسندی که تا حالا دیدید فرسنگ‌ها فاصله داره. «پو» استاد فضاسازی بود و طوری صحنه رو می‌چید که قوه تخیل خودمون دست به کار بشه؛ این کار هم با استفاده عالی از رنگ‌ها — به‌خصوص شکل‌های دلقک‌مانند نزدیک به انتهای اثر — چیزی خلق کرده که حتماً تو سال ۱۹۵۳ برای مخاطب خیلی شوکه‌کننده بوده.