Toot, Whistle, Plunk and Boom

CinemaSerf (منتقد)

این همان جغد استاد دانشگاه است که دارد به کلاسش درباره سازهای موسیقی درس می‌دهد. این انیمیشن مثل مَنّ و سلوی (نعمت آسمانی) برای یک انیماتور است، چرا که روایت شعرگونه و سرگرم‌کننده آن (البته همراه با آوازهایی که کمی رو اعصابند) ما را به یک درس خیلی پایه در مورد نام‌آواهای موسیقی می‌برد! همه چیز از غارنشین‌ها شروع شد که خیلی یکنواخت با شاخ یک گاو مرده شروع به نواختن کردند. بعد، برای مصری‌ها، این یک «کینگ توت» متفاوت است که چیز بسیار پیشرفته‌تری می‌خواهد؛ یعنی شیپور! خب، چه اتفاقی می‌افتد وقتی شیپورها خمیده می‌شوند؟ بخش‌های خمیده و طول‌های مختلف به آن انعطاف‌پذیری می‌دهند و هورا، هورن متولد شد.
فکر کنم تا اینجا دستتان آمده باشد که جریان چیست! همان‌طور که سه بخش اصلی دیگر ارکستر یعنی بادی چوبی، زهی (که گاهی واقعاً سوهان روح می‌شود) و در نهایت ضربی مورد بررسی قرار می‌گیرند، این روند ما را به یک ارکستر مدرن هماهنگ‌تر و خوش‌صدا تر می‌رساند.
فیلم کمی بیش از حد طولانی است، اما باز هم سرگرم‌کننده است؛ حتی توانسته‌اند نی‌انبان را هم یک‌جوری در آن بگذارند. البته آواز خواندنش اصلاً بهتر نمی‌شود - شرمنده!