About Mrs. Leslie

CinemaSerf (منتقد)

«خانم لزلی» (شرلی بوث) بیشتر وقتش رو صرف رسیدگی به امور مستاجران پانسیونش در لس‌آنجلس می‌کنه و در این بین، خاطرات شیرین عشق واقعی‌اش رو هم مرور می‌کنه. همه‌چیز از زمانی شروع شد که اون در یه کافه می‌خوند و مرد هم از مشتری‌های گهگاه اونجا بود. بین این دو نفر خیلی زود جرقه‌ای شکل می‌گیره و مرد دعوتش می‌کنه تا شش هفته از زمستان رو توی یه جای گرم با هم بگذرونند. زن با اینکه از طرف صاحب‌کارش تهدید میشه که فسخ قرارداد باعث بلک‌لیست شدنش میشه، پیشنهاد رو قبول می‌کنه تا این مدت رو با این مرد غریبه و مرموز (رابرت رایان) بگذرونه. خوشبختانه طرف آدم سوءاستفاده‌گری نیست و طولی نمی‌کشه که هر دو عمیقاً دلباخته هم میشن و این سفر ۶ هفته‌ای به یه قرارِ هرساله تبدیل میشه. تا اینکه روزی تصادفی در سینما، از هویت واقعی، جایگاه اجتماعی و راز بزرگ مرد باخبر میشه؛ حالا آیا این راز قراره عشقش رو نابود کنه یا حسی که مرد بهش داره از بین میره؟

به نظرم همکاری و شیمی بین بوث و رایان واقعاً گیرا و تماشایی از آب دراومده. درسته از نظر اخلاقی شاید علامت سوال‌هایی وجود داشته باشه، اما این دو شخصیت طوری پرداخت شدند که بیننده حس می‌کنه «خب که چی؟ فدای سرشون!». فلاش‌بک‌های این دو نفر با ماجراهای عاشقانه و سبک‌سرانه «لن» (الکس نیکول) و دوست‌دخترش «نادین» (مارجی میلار) پیوند می‌خوره که در تضاد با گذشته پرهیجان و خاکستری خانم لزلی، تعادل خوبی ایجاد کرده. رابرت رایان معمولاً با نقش‌های خشن‌ترش شناخته میشه، اما اینجا نجابت و لطافت انسانی قشنگی به نقش داده که مکمل بازی پخته و هوشمندانه شرلی بوثِ آماده و سرحال شده. فیلم لحن شوخ‌طبعانه، غم و اندوه ملایم، و روایتی جسورانه (برای زمان خودش) از یه عشق پنهانی داره؛ تازه پایان گل‌وبلبل و غیرواقعی هم تحویل بیننده نمیده که خودش یه امتیاز بزرگه.