Angels One Five

CinemaSerf (منتقد)

جان گرگسون به‌سرعت لقب «سپتیک» را می‌گیرد، چرا که او (به‌نوعی) در اوج نبرد بریتانیا وارد یک پایگاه هوایی نیروی هوایی سلطنتی می‌شود. همه آنجا خسته و فرسوده هستند؛ از جنگ خسته شده‌اند، درمانده، کوفته و ترسانند. آن‌ها توسط «تایگر» انگیزه‌بخش رهبری می‌شوند (تلاشی آبرومندانه از جک هاوکینز) که مدت‌هاست رویکرد هویج و چوب را برای خلبانانش که اغلب چیزی بیش از پسربچه‌های تازه فارغ‌التحصیل از مدرسه یا دانشگاه نیستند، به تسلط درآورده است. «سپتیک» مشتاق است، اما آیا این اشتیاق باقی خواهد ماند؟ آیا می‌تواند آن را حفظ کند؟ آدم‌ها دور و برش دارند می‌میرند! این درام در واقع بسیار پیچیده‌ای است. برخی فیلمبرداری‌های هوایی عالی و موسیقی آشنا کمک می‌کنند تا نشان داده شود زندگی روزمره این مردان چقدر خطرناک بوده است. زیرساختی که نه تنها از خلبانان، بلکه از تیم‌های لجستیک و هماهنگی آن‌ها پشتیبانی می‌کرد نیز به شکلی به تصویر کشیده می‌شود که سینما به ندرت به آن تمایل داشته است؛ ما بسیار بیشتر درمی‌نجابیم که چگونه چرخ‌دنده‌ها با هم تعامل داشتند تا دفاع کشور در برابر دشمن مصمم - و در اقلیت - ضروری شود. گروهی محکم از استعدادهای بازیگری بریتانیایی در نقش‌های مکمل حضور دارند - به‌ویژه نقشی نسبتاً قوی‌تر برای مایکل دنیسون و البته، نمی‌توانید او را بدون دالسی گری داشته باشید. پایان‌بندی آن چیزی نیست که انتظار داریم و احتمالاً آن چیزی هم نیست که می‌خواستیم - اما این به این درام جنگی خوش‌ساخت کمی اصالت می‌بخشد که ارزش دیدن را دارد.