Murder by Proxy

CinemaSerf (منتقد)

مثل خیلی از فیلم‌های دهه پنجاه، اینجا هم یک بازیگر درجه دو آمریکایی رو آوردن تا به یک هیجان‌انگیز جنایی کم‌هزینه بریتانیایی کمی رونق گیشه ببخشن. این‌بار دین کلارک نقش «مورو»ی مفلس و بدبخت رو بازی می‌کنه. اون توی یک بار با «فیلیس برونر» جذاب (با بازی بلیندا لی) آشنا می‌شه؛ زن کمی مورو رو مست می‌کنه و بعد ۵۰۰ پوند بهش پیشنهاد می‌ده تا باهاش ازدواج کنه. شاید خیلی عجیب نباشه که مورو این درخواست کاملاً منطقی از زنی که کلاً چهار ساعته می‌شناسه رو قبول می‌کنه (!)، اما وقتی روز بعد با سری سنگین توی یک آتلیه نقاشی بیدار می‌شه و می‌بینه تمام لباسش خونیه، شوکه می‌شه. خونِ کی؟ خیلی طول نمی‌کشه که می‌فهمه پدرزن تازه‌واردش کمتر از ۱۲ ساعت پیش به قتل رسیده و خودش مظنون اصلیه. آیا می‌تونه قبل از اینکه پلیس داستانش رو بشنوه (و خب معلومه که باور نکنه) بفهمه چه اتفاقی افتاده؟

کلارک واقعاً بازی بدی نداره، اما داستان فیلم الکی بیش از حد پیچیده‌ست — طوری که راحت می‌تونه جلو پای خودش سنگ بندازه و به خودش ضربه بزنه — و همین موضوع رمق فیلم رو می‌گیره. ریتم فیلم هم خدایی کنده؛ کلی صحنه اضافه داره که چیز خاصی به داستان اضافه نمی‌کنن و فقط سرعت رو پایین میارن. فیلم بدی نیست، اما زیادی طولانیه‌ و از اون کارهایی نیست که بعدها چیزی ازش یادتون بمونه.