Dangerous Mission
لوئیز گراهامِ جوان که شاهد قتل یک گروه مافیایی بوده و از شهادت دادن می‌ترسد، به مونتانا می‌گریزد و امیدوار است با کار در یک فروشگاه سوغاتی در پارک ملی گلیشر پنهان شود. در همان پارک، مت هالت (تفنگدار سابق نیروی دریایی) و پل آدامز (عکاس آماتور) در حال گذراندن تعطیلات هستند که هر دو آشکارا به لوئیز علاقه‌مندند و برای جلب توجه او با هم رقابت می‌کنند. لوئیز غافل از این است که یکی از آن‌ها آدم‌کشی است که مافیا برای جلوگیری از شهادت دادنش اجیر کرده، و دیگری پلیسی از دفتر دادستانی نیویورک است که برای محافظت از او فرستاده شده است.
سال انتشار: 1954 کارگردان: Louis King ژانر: Action، Crime، Film-Noir نویسندگان: Horace McCoy، W.R. Burnett، Charles Bennett امتیاز: 5.7نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
بهمنِ اکشن! «مأموریت خطرناک» به کارگردانی لوئیس کینگ و نویسندگی چارلز بنت، دبلیو. آر. برنت، جیمز ادمیستون و هوراس مک‌کوی ساخته شده. در این فیلم بازیگرانی مثل ویکتور ماتیور، پایپر لوری، وینسنت پرایس، ویلیام بندیکس، بتا سنت جان و دنیس ویور بازی می‌کنن. موسیقی متن از روی وب و فیلم‌برداری اثر ویلیام ای. اسنایدر است.
این فیلم به تهیه‌کنندگی اروین آلن و به‌صورت سه‌بعدی و رنگی (تکنی‌کالر) فیلم‌برداری شده و یه اثر سرشار از هرج‌ومرج و شلم‌شوربای تمام‌عیاره! یه کلاسیک عجیب و کمپی که پر از صحنه‌های خنده‌دار و تکنیک‌های سرهم‌بندی‌شده‌ست. داستان فیلم (البته اگه بشه اسمش رو داستان گذاشت) درباره لوئیز گراهام (با بازی لوری) هست که بعد از دیدن یه قتل گانگستری، توی پارک ملی گلیشر قایم می‌شه. سر و کله دو تا مرد پیدا می‌شه که حرکاتش رو حسابی زیر نظر دارن: مت هالت (ماتیور) و پل آدامز (پرایس) که هر کدوم هدف‌های کاملاً متفاوتی دارن.
یه گروه بازیگری عالی، مناظر فوق‌العاده و حتی چند تا صحنه اکشن جذاب که نشون میده اروین آلن در تاریخ سینما قراره به چه سمتی بره؛ اما با همه این‌ها، فیلم یه داستان خسته‌کننده و کش‌دار داره که ستاره‌هاش مثل زامبی جلو دوربین بازی می‌کنن. کینگ، آلن و خروارها نویسنده‌ای که پای کار بودن (آیا واقعاً هر کدوم فقط یه تیکه به پیرنگ اضافه کردن؟) هر جا تونستن یه صحنه اکشن چپوندن، ولی همه‌چیز بیشتر شبیه حقه‌بازی‌های ارزان‌قیمت به نظر می‌رسه تا یه قصه‌گویی باارزش. در واقع بعضی صحنه‌ها مطلقاً هیچ تأثیری روی روند داستان ندارن!
از نظر فنی هم اوضاع تعریفی نداره؛ تدوین افتضاحه، تکنیک پرده‌خوانی (بک‌پروجکشن) داغونه، دکورها کاملاً فیکه و پرت شدن ماکت‌ها به این‌طرف و اون‌طرف حسابی تو ذوق می‌زنه. نکته مثبت ماجرا لباس‌های خاص اون دوره و کت‌های اِپُل‌دار پف‌کرده‌ست، و اینکه ماتیور — هر وقت از کَل‌کَل با پرایس دست می‌کشه — با مهار کردن جریان برق، یه خودی نشون میده و ژست قهرمان ماچو رو می‌گیره. فوق‌العاده‌ست!
فیلم به دلایل کاملاً اشتباهی خنده‌دار و سرگرم‌کننده‌ست، ولی با وجود تمام این‌ها باز هم دیدنش خالی از لطف نیست. ۵ از ۱۰