Dawn at Socorro

Dawn at Socorro

برت وید، قمارباز، هفت‌تیرکش و پیانیست کلاسیک، در درگیری مسلحانه با خاندان فریس زخمی می‌شود و پزشک علائم بیماری سل را در او تشخیص می‌دهد. برت برای بهبود سلامتی‌اش راهی کلرادو می‌شود اما به همراه جیمی رپ، هفت‌تیرکش خاندان فریس، در سوکوروِ نیومکزیکو توقف می‌کند. کلانتر کوتن نگران درگیری مجدد آن‌هاست، اما فکر اصلی برت نجات دختری به نام رانا هیز با گذشته‌ای مبهم است تا مانع شود او زندگی‌اش را به عنوان رقاصه سالن دیک بریدن بگذراند.

سال انتشار: 1954 کارگردان: George Sherman ژانر: Romance، Western نویسندگان: George Zuckerman امتیاز: 6.4

راهنمای والدین Dawn at Socorro

نقدها و نظرات

John Chard (منتقد)

امتیاز: 8

همه دوستام دشمنامن. «سپیده‌دم در سوکورو» به کارگردانی جورج شرمن و نویسندگی جورج زاکرمن ساخته شده. بازیگرانی مثل روری کلهون، پایپر لوری، دیوید برایان، کاتلین هیوز، الکس نیکول و ادگار بیوکانان توش بازی می‌کنن. موسیقی اثر جوزف گرشنسون و فیلمبرداری هم کار کارل گاتری هست.

یک شب در سوکورو. واقعاً با یه وسترن تر و تمیز و درجه یک طرفیم. داستان حول و حوش شخصیت کلهون به اسم برت وید می‌چرخه؛ هفت‌تیرکش سرسختی که به شدت درگیر بیماریه. به توصیه دکترش تصمیم می‌گیره بازنشسته بشه و به یه جای خوش آب‌وهوا بره، اما گذشته‌ش و دشمن‌های جدید دست از سرش برنمی‌دارن. خب درسته! فیلم ترکیب واضحی از چندتا وسترن مشهوره، ولی اگه بخوایم بگیم یه کپی‌برداری چیپ و بی‌ارزشه، بی‌انصافیه. دیالوگ‌ها خیلی پخته نوشته شدن و فیلمنامه اصلاً به تکرار یا لودگی نمی‌افته. از نظر اکشن هم واقعاً عالیه؛ درست از همون صحنه افتتاحیه در لردزبرگ و درگیری توی محوطه احشام، ریتم فیلم اصلاً نمی‌افته.

به خاطر برهنه بودن بازداشتت نمی‌کنم. فیلم رگه‌های خوبی از طنز سیاه هم داره و چندتا سکانس فوق‌العاده توش پیدا می‌شه؛ مثل جایی که برت سونات مهتاب بتهوون رو در مراسم تشییع جنازه خودش می‌نوازه (ببینید متوجه می‌شید!) یا بازی پوکری که شرط‌بندیش سر پایپر لوری جذاب تموم می‌شه! دشمنی بی‌پایانی بین وید و جیمی رپ (نیکول) جریان داره که خیلی خوب به تصویر کشیده شده، چون پای اصول اخلاقی متفاوتی رو در برابر یه کاراکتر دیگه وسط می‌کشه.

بخش‌های فنی فیلم واقعاً مو لای درزشون نمی‌ره. فیلمبرداری در لوکیشن‌های اپل ولی و ویکتورویل چشم‌نوازه و رنگ‌آمیزی نماهای داخلی توسط گاتری هم عالی دراومده. طراحی صحنه و وسایل فوق‌العاده جذابه؛ مخصوصاً اون قطار بی‌نظیری که حسابی عشقِ قطارها رو سر کیف میاره. بازیگران نقش‌های اصلی (البته لی ون کلیف و اسکیپ هومایر هم نقش‌های کوتاهی دارن) خیلی خوب ظاهر شدن و کلهون هم دوباره نشون داده که این ژانر دقیقاً برازندشه.

گذشته من—تک‌تک روزهای تلخ و تاریکش! اما جایی که فیلم واقعاً می‌درخشه، شخصیت‌پردازی‌هاشه. کاراکتر رانا هیز با بازی لوری، به خاطر یه مشت شایعه و وصله ناجور از خونه بیرون انداخته شده و این بار روحی سنگین رو مدام با خودش به دوش می‌کشه. اون نیمه گمشده‌ش رو در وجود وید پیدا می‌کنه؛ مردی که سنگینی گذشته کمرش رو خم کرده و می‌دونه همین قضیه ممکنه نابودش کنه. بیوکانان در نقش مامور قانونی که می‌خواد هرچه زودتر وید رو از شهر بیرون بندازه انرژی فوق‌العاده‌ای داره، نیکول حسابی توی الکل و عطش انتقام غرق شده، و دیوید برایان هم در نقش دیک بریدن، تاجری متقلب و کاملاً بی‌مرامه.

به شدت به طرفدارهای وسترن پیشنهاد می‌شه. نمره: ۸ از ۱۰

2016-02-07