Doctor in the House

CinemaSerf (منتقد)

زمان چندان با این فیلم مهربان نبوده، اما قدرتی در میان این بازیگران نسبتاً قرص و محکم وجود دارد که در کنار فیلمنامه ای نیمه قابل قبول که از شوخی های رکیک و دوپهلو رایج در فیلم های "Carry On" دوری می کند، آن را به اثری قابل تماشا تبدیل کرده است. داستان حول محور گروهی از دانشجویان پزشکی می چرخد که تحت نظارت مستبدانه "سر لانسلوت" با بازی جیمز رابرتسون جاستیس تلاش می کنند درس هایشان را بفهمند - کاری که از عهده اکثرشان خارج است - در حالی که هورمون هایشان هم به شدت فعال است. تعادل خوبی در اینجا وجود دارد: دختران و پسران به یک اندازه آماده تفریح و بازی هستند و دیرک بوجارد، کنت مور، کای کندال و موریل پاولاو طوری ظاهر می شوند که انگار از ساختن این فیلم کلی لذت برده اند. البته، موقعیت ها همه بسیار قابل پیش بینی هستند (یا کاملاً دور از ذهن)، اما طنز آن سرگرمی بی خطری است که حدس می زنم - هرچند شاید نه به شدت اغراق شده در اینجا - بتواند شیطنت های جوانی خیلی از ما را وقتی درس خواندن چندان اهمیتی نداشت، یادآوری کند. به نظرم کاملاً بریتانیایی است - فکر نمی کنم در کشورهای دیگر چندان به مذاق همه خوش بیاید، اما بعد از گذشت تقریباً ۷۰ سال من هنوز هم از تماشای آن لذت بردم.