Knock on Wood

CinemaSerf (منتقد)

وقتی فرد آستر و جین کلی این ژانر رو قبضه کرده بودن، خیلی راحت ممکنه یادت بره که دنی کی هم در واقع یک رقصنده و خواننده کاملاً ماهر بود - و این رو به شکلی خیلی جذاب توی این فیلم کمدی جاسوسی کمی جفنگ نشان می‌ده. اینجا به ما یادآوری می‌کنه که عروسک‌گردان‌ها اون زمان چقدر محبوب بودن؛ شخصیت «جری» خودش رو درگیر یک شبکه جاسوسی بین‌المللی می‌بینه که پای نقشه‌های فوق‌سری، سرِ جدید عروسکش و یک صنعت‌گر خبیث بریتانیایی به اسم «لنگستون» (تورین تاچر) وسطه. همین آدم بعداً مشخص می‌شه که می‌خواد نقشه‌ها رو به دست بیاره و بفروشه - اما رقبای زیادی هم هستن که سعی دارن این هنرمند بخت‌برگشته رو به دام بندازن. در این بین، اون کم‌کم عاشق یک «دکتر ایلزه» (مای زترلینگ) شکاک می‌شه و اون دکتر هم - با اینکه کمی تردید داره که جری واقعاً یه ذره دیوونه است یا نه - خیلی زود خودش رو توی ماجراهای خنده‌دار و عجیب‌وغریب یک هتل شیک در زوریخ می‌بینه. همه چیز تقریباً قابل پیش‌بینیه و حالت کمدی بزن‌بکوب داره، اما شیمی خیلی خوبی بین دنی کی و مای زترلینگ برقرار میشه؛ هر دو توی رقص ماهرن و اون هم چند تا آهنگ شاد از سیلویا فاین اجرا می‌کنه، هرچند خیلی ماندگار نیستن. کیفیت ساخت فیلم اگر چیزی از زندگی واقعی توی لندن بدونید کمی می‌زنه ذوقتون، اما هنوز هم طنز خوبی توی متن هست که دنی کی خیلی جذاب تحویل میده و ما رو به سمت پایانی شبیه به «شرلوک هلمز» می‌بره که توی مسیرش کمی هم ادای آدم‌های پولدار بین‌المللی رو درمی‌آره.