انتظار طولانی
جانی مک‌براید، مسافر موردی، هنگام تصادف خودرویی که سوارش بوده به شدت آسیب می‌بیند و حافظه‌اش را از دست می‌دهد. دو سال بعد، سرنخی او را به شهر زادگاهش می‌کشاند؛ جایی که متوجه می‌شود مظنون به قتل است. جانی در حالی که زیر تعقیب گانگسترها و چند زن وسوسه‌انگیز است، تلاش می‌کند حقیقت این قتل را کشف کند.
سال انتشار: 1954 کارگردان: Victor Saville ژانر: Adventure، Crime، Drama نویسندگان: Mickey Spillane، Alan Green، Lesser Samuels امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
کمند لینکاسل! فیلم «انتظار طولانی» (The Long Wait) به کارگردانی ویکتور سویل و بر اساس رمانی از مکی اسپیلین، توسط آلن گرین و لسر ساموئلز به فیلم‌نامه تبدیل شده است. بازیگرانی مثل آنتونی کوئین، چارلز کوبرن، جین ایوانز، پگی کسل، مری الن کی و شرلی پترسون در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر کار ماریو کاستلنووو-تدسکو و فیلم‌برداری آن بر عهده فرانس پلانر بوده است. جانی مک‌براید (کوئین) مردی مبتلا به فراموشی است که موفق می‌شود به شهر زادگاهش لینکاسل برگردد، به این امید که بفهمد واقعاً کیست. اما خیلی زود خودش را در باتلاقی از دردسر و درگیری پیدا می‌کند...
گاهی اوقات با مواردی مثل این فیلم روبه‌رو می‌شوم که نقدها در زمان اکرانش بی‌رحمانه بوده، اما امروز عاشقان سینمای نوآر نگاه مثبت‌تری به آن دارند. در واقع نمره IMDb آن در حال حاضر ۷.۲ است که کاربران این سایت خوب می‌دانند نمره خیلی خوبی محسوب می‌شود. خب، بالاخره تکلیف ما با این بازسازی از اثر اسپیلین چیست؟
شکایت‌های آن زمان درباره کسل‌کننده و بی‌مزه بودن فیلم به نظرم نشان‌دهنده این است که منتقدان آن دوره اصلاً ذات و حس‌وحال نوآر را درک نکرده بودند، هرچند بین منتقدان امروزی هم گاهی چنین نظراتی دیده می‌شود. این فیلم کاملاً در فاز تاریک و غم‌زده سیر می‌کند و سرکی به پیچیدگی‌های وجود انسان می‌زند و این کار را هم خیلی خوب انجام می‌دهد؛ البته فیلم‌نامه خالی از حفره‌های داستانی نیست و پر از موقعیت‌های غیرقابل باور است. همچنین باید باور کنیم که آنتونی کوئین جذابیت زیادی برای زن‌ها دارد، آن هم نه یکی دو تا، بلکه چهار زن! اما کوئین نقش آدم‌های عصبانی و توخودش را خیلی عالی بازی می‌کند و اینجا هم تا دلتان بخواهد فرصت برای این کار دارد. فضای شهری که در کثافت خودش دست‌پا می‌زند کاملاً ملموس است و سوژه فراموشی فقط بهانه‌ای است تا همه‌چیز مبهم و تاریک باقی بماند؛ چرا که باید سردرگمی و بی‌اعتمادی جانی مک‌براید را حس کنیم و واقعاً هم حس می‌کنیم. تمام این‌ها به زیبایی هرچه تمام‌تر توسط فیلم‌برداری پلانر (فیلم Criss Cross) قاب‌بندی شده که هرگز فرصت خلق سایه‌ها و نورپردازی‌های کم‌نور را از دست نمی‌دهد. با خبیث‌های جذاب و زن‌های اغواگر، خشونت و دیالوگ‌های خاص، و چند صحنه فوق‌العاده (یک سکانس در انبار خالی شاهکار است)، این فیلم کاملاً خوراک طرفداران سینمای نوآر است. اما با تمام این‌ها باید به این نکات هم توجه داشت: مثل خیلی از فیلم‌های نوآر، پایان‌بندی فیلم بحث‌برانگیز است و زن‌ستیزی آشکار آن ممکن است برخی را آزرده‌خاطر کند. ۶.۵/۱۰