Private Hell 36

John Chard (منتقد)

واقعاً اثر محکم و قوی‌ای از دان سیگل محسوب می‌شه؟ نه، خیلی نه. دو کارآگاه به نام‌های جک فارنهم و کال برونر مشغول تحقیق دقیق روی سرقت ۳۰۰ هزار دلاری هستن. با پیشرفت تحقیقات، اونا از طریق زن جذاب و فتانه‌ای به اسم لیلی مارلو، موفق می‌شن سارق رو پیدا کنن و پول نقد رو پس بگیرن. اما برونر دل‌باخته‌ی مارلو شده و چون می‌دونه این زن ولخرج‌تر از این حرف‌هاست و حقوق پلیسی‌اش کفاف این رابطه رو نمی‌ده، وسوسه می‌شه که وارد مسیر خلاف بشه؛ در حالی که فارنهم هم زیر فشار مشکلات مالیِ بزرگ کردن خانواده‌اش با خودش درگیره.

آیا «جهنم خصوصی ۳۶» یک فیلم نوآر محسوب می‌شه؟ خب، من کارشناس حرفه‌ای و جیره‌خوار سینما نیستم، اما قطعاً همه عناصر این سبک رو داره. با این حال فیلم با وجود یک‌سری نقاط مثبت، بیشتر یک اثر گفتگومحور و شخصیت‌محوره که واقعاً سطح جدیدی در ژانر نوآر خلق نمی‌کنه، یا حتی در تاریخ فیلم‌های جنایی اثر برجسته‌ای نیست. مطمئناً فیلمی نیست که داد بزنه دان سیگل کارگردانی‌اش کرده.

ایده اولیه داستان کارآمده، و با حضور آیدا لوپینو (مارلو) و استیو کوچران بزرگ (برونر)، فیلم از دو بازی بسیار خوب بهره می‌بره که به اثر وزنه احساسی می‌بخشند. همچنین موسیقی فیلم اثر لیت استیونس تحسین‌برانگیزه؛ ترکیبی از جاز و بلوز که موقع کل‌کل کارآگاه‌ها با وجدان خودشون، فضای شنیدنی و جذابی می‌سازه.

در مجموع، فیلم به اندازه کافی سرگرم‌کننده‌ست، اما برای من از اون دست آثاری بود که خیلی زود از یاد می‌ره. بنابراین، اثری استوار اما نه‌چندان فوق‌العاده، و قابل اعتماد اما بدون هیجان زیاد یا پلات‌های پیچیده. امتیاز ۵ از ۱۰