Rogue Cop

John Chard (منتقد)

مردان کوچکی که التماس یک شانس یا فرجامی دیگر را می‌کنند. فیلم «پلیس سرکش» (Rogue Cop) به کارگردانی روی رولند و فیلمنامه‌نویسی سیدنی بوهم، بر اساس رمانی از ویلیام پی. مک‌گیورن ساخته شده. بازیگرانی مثل رابرت تیلور، جانی لی، جرج رافت، استیو فارست و ان فرانسیس توی فیلم بازی می‌کنن. موسیقی کار از جف الکساندره و فیلمبرداریش هم برعهده جان اف. سایتز بوده. کریستوفر کلوانی (تیلور) پلیسیه که از باند مافیایی به سرکردگی دان بومونت (رافت) رشوه می‌گیره. وقتی از برادرش ادی (فارست) که اون هم پلیسه می‌خوان شهادتش رو علیه یکی از خِلافکارهای تحت حمایت بومونت پس بگیره، پای کریس هم وسط کشیده میشه و خطر برای همه بالا می‌گیره. چهره‌ای چین‌خورده مثل کرکره‌های ونیزی. «پلیس سرکش» از محصولات کمپانی ام‌جی‌ام، یک ورود بالاتر از حد متوسط به قلمرو فیلم‌نوار حساب میشه. شخصیت‌ها برای چنین داستان‌هایی تکراری و معمولی هستن، اما منجلاب اخلاقی درون خودِ کلوانی، سطح کار رو خیلی بالا می‌کشه. اینکه کلوانی پلیسی تندوزبونه هم کمک کرده و فیلمنامه لبه‌های سرسختانه‌ای به این شخصیت داده. با فیلمبرداری عالی سایتز، رولند تونسته فیلم رو پر کنه از المان‌های معمول سبک نوار؛ جایی که سایه‌ها و نورهای کم‌سو، حس و حال نابودی رو القا می‌کنن. شرکت آدم‌فروش‌ها. صحنه‌ها توی لوکیشن‌های جذاب نوآری مثل کلوپ بازی‌های سکه‌ای (محل وقوع همون جنایت بی‌رحمانه‌ای که همه‌چیز رو کلید می‌زنه)، پیست مسابقه و البته خیابان‌های خیس و خیس‌خورده اجرا شدن؛ خیابون‌هایی که میزبان فینال پر از تیراندازی فیلم هستن. شخصیت‌های رنگارنگی مثل معشوقه الکلی (و عالیِ) ان فرانسیس و دکه‌دار باتجربه و پیر یعنی اولیو کری (که اطلاعات می‌فروشه) جلا و جذابیت زنانه خوبی به این داستان دلگیر اضافه کردن. پایان‌بندی فیلم می‌تونست از نظر نتیجه جسورانه‌تر باشه، اما بازم خوب از آب دراومده و از اونجایی که داستان شوک‌های احساسی خودش رو به بعضی شخصیت‌ها وارد می‌کنه، در نهایت می‌شه اون رو راحت به طرفداران سبک نوار پیشنهاد کرد. ۷/۱۰