Sign of the Pagan

CinemaSerf (منتقد)

قبول دارم، انتخاب بازیگرا جای کار داره، ولی با تمام این‌ها از این ماجراجویی شمشیر و صندلی به سبک هالیوود واقعاً لذت بردم. این بار آتیلای مخوف (با بازی جک پالانس) اومده تا دو امپراتوری به جا مونده از روم مقتدر رو به خاک سیاه بنشونه. بخش شرقی رو از قسطنطنیه، تئودوسیوس بی‌عرضه (جرج دولنز) اداره می‌کنه که از خداشه به این جهان‌گشای نوظهور باج بده و دستش رو باز بذاره تا به امپراتور روم غربی حمله کنه. اما خوشبختانه برای روم، خواهر امپراتور یعنی شاهزاده پولچریا (لودمیلا چerina)، جنسش محکم‌تره و به لطف تلاش‌های ستودنی «مارسیان» (جف چندلر) که از پسر یک صندل‌دوز به فرماندهی سپاه رسیده، حاضره تا پای جون بجنگه. آیا مارسیان می‌تونه قبل از این‌که امپراتور بزدل غربی یعنی والنتینین (والتر کوی) با غنایمش فرار کنه، خودش رو به روم برسونه؟

در این بحبوحه، آتیلا و دخترش «کوبرا» (ریتا گام) باید با مسیحیت و اثراتی که اصابت به موقعِ یک صاعقه می‌تونه روی باورهای پاگانیسمی چندصدساله بذاره کنار بیان. این رو هم اضافه کنید که دختره دلباخته‌ی فرمانده (که حالا شده ژنرال) شده و ژنرال هم دلش پیش امپراتریس جدیده؛ خلاصه ملات یک کشمکش عاشقانه و آروم حاضره تا در کنار درگیریِ سهمگین بین هون‌ها و رومی‌ها قرار بگیره.

پالانس اون حس غارتگری و وحشت‌افکنی رو نهایتاً در حد یک پسر روزنامه‌رسون ساده منتقل می‌کنه! از اون طرف هنوزم نمی‌فهمم چرا اصلاً دست‌اندرکاران انتخاب بازیگر سراغ چندلر رفتن—اما این دو نفر کنار هم، و با کمک طراحی صحنه و تولید تر و تمیز، یک فیلم ماجراجویی آبرومند ساختن؛ با کلی مبارزات شمشیری که حرکاتش عالی تنظیم شده، صحنه‌ی بامزه‌ی پرت شدن تو استخرِ مجلل و شیک، و اولین تصویر ثبت‌شده از پاپ لئوی اول (مورونی اولسن) در سینما، که به نظرم آتیلا به‌طور عجیبی نسبت بهش مهربون و ملایم رفتار می‌کنه. فیلم نه لبه‌ی تیزی داره و نه تعلیق و هیجان واقعی، اما ظاهر بصری خوبی داره و راحت نود دقیقه از وقتتون رو سرگرم‌کننده پر می‌کنه.