Sitting Bull

CinemaSerf (منتقد)

گرچه فیلم خیلی منسجم و چفت‌وبست‌دار نیست، اما نگاه جذابی به حوادث منتهی به نبرد معروف «لیتل بیگ‌هورن» از زاویه دید سرخ‌پوستان سو به ما ارائه می‌دهد. دیل رابرتسون در نقش «پریش» بازی می‌کند؛ افسری که از نزدیک شاهد رفتار تکان‌دهنده با این مردم در رزرواسیون‌ها توسط مأموران فاسد و سودجویی بوده که ظاهراً برای حمایت و حفاظت از آن‌ها آنجا هستند، اما در واقع تا جایی که بتوانند آن‌ها را گرسنه نگه می‌دارند، تحقیر می‌کنند و جیب خود را پر از پول می‌کنند. او به یک پاسگاه دورافتاده فرستاده می‌شود و آنجا با یکی از همین مأموران به مشکل می‌خورد که نتیجه‌اش تنزل رتبه اوست. در حالی که طبل جنگ به صدا درمی‌آید، رئیس‌جمهور گرانت (جان همیلتون) به «پریش» یک فرصت آخر می‌دهد تا سعی کند بین دو طرف صلح برقرار کند و بعد از موفقیت اولیه، همای سعادت روی سرش خراب می‌شود... چیزی که این فیلم به تصویر می‌کشد، حماقت و بی‌عرضگی محض «کلنل کاستر» است (با بازی داگلاس کندی که قیافه‌اش جوری است انگار تمام عمرش را در سالن سولاریوم گذرانده) و از طرفی صداقت و شرافت قبیله سو که تمام تلاششان را می‌کنند تا از جنگ جلوگیری کنند. رابرتسون در این فیلم بد نیست، اما تمایل اجتناب‌ناپذیر فیلم به داشتن یک‌سری عناصر رمانتیکِ حواس‌پرت‌کن، توی دست‌و‌پای داستان می‌پیوندد. صحنه‌های نبرد خوب هستند و من نسبتاً از فیلم لذت بردم.