World for Ransom
رابرت آلدریچ (Robert Aldrich) یک سال پیش از شاهکار نئو-نوآر پستمدرن خود «مرا مرگبار ببوس» (Kiss Me, Deadly 1955)، تمام تلاشش را در این ملودرام گیرا و پرتعلیق در حالوهوای دریای چین به کار بست. آیا فرنزی (با بازی ماریون کار)، خواننده کافه، باید به پای همسر خوشقیافه اما بزدلش (پاتریک نولز) بسوزد و بسازد یا عقلش را به کار بیندازد و دست رد به سینه کالاهان (دن دوریا)، آن مزدور ایرلندی سرسخت اما قابلاعتماد، نزند؟ پاسخ این معما پس از آن روشن میشود که بازیگران مکمل کارکشتهای چون جین لاکهارت (مغز متفکر خبیث)، نایجل بروس (فرماندار دوران استعمار)، داگلاس دامبریل (پلیس نظامی) و رجینالد دنی (که روزگاری خوشچهره بود) برای برقراری دوباره نظم به جان هم میافتند و نقشه میکشند. جذابیت افزوده فیلم هم آرتور شیلدز خوشبیان با لهجه غلیظ ایرلندی و برادر کوچک بری فیتزجرالد نامدار است؛ متخصص بمب هیدروژنی که ماجرای ربوده شدنش آتش این دسیسهها را شعلهور میکند. نبردی میان خیر و شر، با حضور درخشان دوریا؛ مردی مهربان، خوشقلب اما تندزبان که همزمان هر دو طرف ماجرا را به بازی میگیرد. دوریا با آن چهره استخوانی و تکیده، موهای رو به عقب شانه خورده و برقی همیشگی در چشمانش، در کانالهای فاضلاب میخزد، میان دژهای دشمن میدود و مثل یک کهنهکار حرفهای نارنجک پرتاب میکند.
سال انتشار: 1954 کارگردان: Robert Aldrich ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Lindsay Hardy، Hugo Butler امتیاز: 5.8راهنمای والدین World for Ransom
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
وقتی فیزیکدان سرشناس هستهای، «اوکانر» (با بازی آرتور شیلدز)، در سنگاپور ربوده میشود، کار به «کالاهان» (دن دوریا) میرسد؛ بازرس فرصتطلبی که باید قبل از شروع یک مزایده پنهانی پیدایش کند، مزایدهای که در آن غرب و کمونیستهای بدقلق پشت پرده آهنین بر سر تصاحب این بختبرگشته به جان هم میافتند. در این میان، او درگیر یک مثلث عشقی هم هست؛ با خوانندهای به نام «فرنزی» (ماریون کار) که از شوهر بیعرضهاش «جولیان» (پاتریک نولز) دل خوشی ندارد و به دنبال کمی هیجان میگردد.
از اینجا به بعد با یک درام نسبتاً معمولی دوران جنگ سرد طرفیم که حداقل برای من، تنها به خاطر آخرین حضور نایجل بروس مهربان بر پرده سینما بهیادماندنی است؛ آن هم در حالی که هنوز همان کلاه پردار فرمانداریاش را بر سر دارد. جین لاکهارت در نقش «پدراس» دوچهر و مکار کاملاً خوب بازی میکند، اما بقیه گروه بازیگری توانا هر چقدر هم زور میزنند، نمیتوانند از پس فیلمنامه پیشپاافتاده کار بربیایند. به نظر میرسد رابرت آلدریچ هم کاملاً راضی بوده فیلم را در چارچوبهای قابلپیشبینی یک اثر درجهبندی B جلو ببرد تا به پایانی تکراری برسد. راستش فیلم واقعاً ناامیدکنندهای بود.