Big House, U.S.A

John Chard (منتقد)

می‌خواهم یک آدم‌ربا را به خاطر پولی که ربوده بدزدم! فیلم «خانه بزرگ، ایالات متحده آمریکا» به کارگردانی هاوارد دبلیو. کوخ و نویسندگی جان سی. هیگینس، جرج جرج و جرج سلاوین ساخته شده است. در این فیلم برودریک کرافورد، رالف میکر، رید هدلی، ویلیام تالمن، لون چینی جونیور، چارلز برانسون و فلیسیا فار به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر کارِ پائول دانلاپ و فیلمبرداری آن بر عهده گوردون آویل بوده است. یک آدم‌ربایی، یک باج و یک فرار از زندان = یک بمب ساعتی. این اثر که از محصولات کمپانی «بل-ایر پروداکشنز» است، فیلمی به‌شدت خشن و سرسختانه به شمار می‌رود. فیلم با ربودن پسربچه‌ای از یک اردوگاه روستایی آغاز می‌شود و اثر هاوارد کوخ هیچ تمایلی ندارد که حس خوبی به شما منتقل کند. مرگ‌ومیرها اتفاق می‌افتند و ما تأثیر آن‌ها را با تمام وجود حس می‌کنیم؛ تاکتیک‌ها و اقدامات انجام شده توسط آدم‌بدها ضربه محکمی به معده مخاطب می‌زند، در حالی که پرده پایانی فیلم -هرچند در قالب کلاسیکِ خیر در برابر شر تا حدی قابل پیش‌بینی است- باز هم لرزه‌ای بر تن می‌اندازد که به این راحتی‌ها از بین نمی‌رود. فیلم به دو نیمه تقسیم می‌شود؛ ابتدا بخش آدم‌ربایی و درخواست باج را تماشا می‌کنیم، و در بخش دوم وارد زندان می‌شویم و با پنج مردِ سرسخت و خشن هم‌سلول می‌گردیم. کرافورد، چینی، میکر، برانسون و تالمن؛ این فهرستِ پر از مردهای سرسخت و خشن است که توسط بازیگران مکملِ شایسته‌ای برای فضای «خانه بزرگ» به اجرا درآمده است. لوکیشن‌ها نقش بزرگی در حس فراگیرِ شومی که بر فضای فیلم سایه افکنده دارند؛ زندان جزیره کاسابل (که در واقع همان زندان فدرال مک‌نیل آیلند است) دقیقا به همان اندازه که انتظار دارید دلخراش و تاریک است، و مناظر خیره‌کننده رویال گورج در کلرادو به عنوان پس‌زمینه‌ای شوم برای بخش عمده فیلم عمل می‌کند. اگرچه فیلم متأسفانه از فیلمبرداری کیاروسکورو (روشن-تاریک) بهره نمی‌برد -چیزی که برای این فیلم بی‌نقص می‌بود و آن را هم‌سطح آثار شاخصی چون «نیروی اهریمنی» و «شورش در بند ۱۱» بالا می‌کشید- اما فیلمبرداری آویل همچنان ویژگی‌های زمخت و خشنِ لازم را دارد. در همین حال، دانلاپ موسیقی را با حالتی از تهدیدِ رو به رشد ساخته است. همه بازی‌ها در بالاترین سطح نیستند، به‌خصوص در سمت افراد خوب ماجرا، و برخی شخصیت‌ها مانند آلامو اسمیتِ با بازی چینی دیالوگ‌های زیادی برای گفتن ندارند، اما با این وجود، فیلم همچنان یک تجربه ناب و دردسرساز است و به طرفداران فیلم‌های قدیمی سیاه و سفیدِ پلیسی و جنایی پیشنهاد می‌شود. امتیاز: ۸ از ۱۰