Chicago Syndicate

CinemaSerf (منتقد)

راستش هیچ‌وقت بازی دنیس اوکیف (Dennis O'Keefe) رو خیلی نپسندیدم و هرچند اینجا یکی از نقش‌های نسبتاً بهترش رو بازی کرده، ولی باز هم بازیش تا حد زیادی خشک و بی‌روحه. اون نقش «بری» رو بازی می‌کنه، یه حسابدار سابق ارتش که حالا از طرف اف‌بی‌آی برای نفوذ به تشکیلات جرایم سازمان‌یافته توی شیکاگو استخدام شده. گانگسترهای اون شهر حسابی زرنگ و بی‌رحمن، واسه همین این مأموریت از همون اولش هم پر از خطر بود؛ چه برسه به وقتی که سروکله «کانی» مرموز (ابی لین) هم پیدا می‌شه. کانی خواننده کلوپ‌های شبانه‌ست، معشوقه رئیس بزرگ مافیا یعنی «آرنی» (پال استوارت) محسوب می‌شه و مدام هم ازش کتک می‌خوره، از طرفی رهبر گروه موسیقی‌شون (خاویر کوگات) هم دنبالشه. این وسط «سو» (آلیسون هیز) هم که کینه عمیقی داره و بدجوری تشنه انتقامه، اوضاع رو حسابی قمر در عقرب می‌کنه. اتفاقات بعدی فیلم کاملاً قابل پیش‌بینیه، اما بازی قرص و محکم هیز و حضور تهدیدآمیز استوارت به فیلم جون داده. کارگردانی و فیلمنامه هم ریتم مناسبی دارن و انصافاً باید گفت — ابی لین هم صدای خوبی داره و هم رقص مامبو رو عالی میره. در کل فیلمیه که برای پر کردن وقت تو یه عصر خلوت کاملاً جوابه، ولی بعید می‌دونم بعدش چیزی ازش تو یادتون بمونه.