Good Morning, Miss Dove

CinemaSerf (منتقد)

جنیفر جونز (Jennifer Jones) در نقش دوشیزه داوِ وسواسی بسیار خوب ظاهر شده است. او یک مدیر مدرسه جدی است که یک روز متوجه می‌شود حالش چندان مساعد نیست. خوشبختانه شاگردی که در حال تنبیه کردنش است، پسر پزشک اوست، بنابراین به دنبال دکتر فرستاده می‌شود و طولی نمی‌کشد که او را به سبک پالکی از مدرسه‌اش به بیمارستان منتقل می‌کنند. به سرعت همه متوجه می‌شویم که اگرچه او ابهت یک زن تا حدودی خشک را از خود بروز می‌دهد، اما در واقع توسط جامعه‌ای که قدردان شیوه تدریس اوست، احترام بسیار بالایی دارد. برای نشان دادن این موضوع، با ورود بزرگان و آدم‌های خوب شهر برای احوالپرسی، وارد یک سری فلش‌بک می‌شویم و می‌فهمیم که چگونه آموزش‌های او کمک کرده است تا آن‌ها به افرادی تبدیل شوند که امروز هستند. با پیشروی داستان، «دوشیزه داو» به عنوان زنی آبرومند و گاه زیرک به نظر می‌رسد که می‌داند برای به مقصد رسیدن راه‌های زیادی وجود دارد. کمترین میزان تعلیق وجود دارد وقتی می‌فهمیم این بانو چقدر بیمار است و روند درمان چقدر ممکن است خطرناک باشد، اما این از آن دست درام‌هایی نیست که قرار باشد با کسی در یک جعبه چوبی تمام شود. داستان ساده، جذاب و ستایشگر نقش اغلب کم‌ارزش‌شده‌ی یک معلم مدرسه خوب، منصف و باسواد است. نه به شکلی متکبرانه، بلکه با اجازه دادن به قدردانی شهروندان تا نشان دهد که برخلاف ظاهرش، او در واقع کاملاً محبوب است. این یک فیلمِ حس‌حال‌خوب‌کن است و گرچه نمی‌توانم بگویم به‌ویژه فراموش‌نشدنی است، اما باعث می‌شود نگاهی به دوران مدرسه خود بیندازید.