A Lawless Street
مارشال کالم ویر (راندولف اسکات) از مدیسین بند خسته و تنهاست. خسته از کشتن برای اینکه خودش کشته نشود، و تنها به خاطر یک دلخوری ناگفته در گذشته. این واقعیت که کسی در شهر پول می‌دهد تا او را به قتل برسانند، و هم‌زمان رسیدن آن شخص خاص از گذشته با یک گروه نمایشی، بیش از یک نوع تسویه حساب را رقم می‌زند.
سال انتشار: 1955 کارگردان: Joseph H. Lewis ژانر: Western نویسندگان: Kenneth Gamet، Brad Ward امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
talisencrw (منتقد)
بله، می‌دانم امتیازی که به این فیلم دادم کمی بالاست، اما من کارهای راندولف اسکات را به طور کلی دوست دارم و آنجلا لنسبوری را هم در این مقطع بسیار جذاب از دوران کاری‌شان واقعاً می‌پسندم. آن‌ها شیمی خیلی خوبی با هم دارند، حتی اگر اختلاف سنی‌شان کمی تو گلو گیر کند و یادآور فیلم‌هایی مثل «عشق در بعدازظهر» یا «لولیتا» باشد و آدم را معذب کند. با اینکه از دیگر فیلم‌های جوزف اچ. لوئیس مثل «روح نامرئی» و «مجنون تفنگ» لذت برده‌ام، او هنوز دستِ فرمونِ فیلم‌های وسترنی را که اسکات بعداً در همکاری‌هایش با بادت بوتیچر داشت، ندارد. تفاوتش به اندازه مقایسه سیب و پرتقال چشمگیر نیست، اما کاملاً به چشم می‌آید. حداقل وقتی صحبت از وسترن می‌شود (دیگر فیلم‌های بوتیچر را ندیده‌ام)، این مرد قطعا یک اتور (مؤلف) است، در حد و اندازه فیلمسازانی مثل آنتونی مان، هوارد هاوکس یا حتی جان فورد. فیلم بسیار لذت‌بخش و باکیفیتی است و قطعاً ارزش خریدن و دوباره دیدن را دارد.
2016-04-30John Chard (منتقد)
عجیبه که آدم وقتی کسی رو می‌کشه، بعدش نسبت بهش نرم‌تر میشه. مارشال کالم ویر (راندولف اسکات) از مدیسین بند خسته شده؛ از کشتن خسته شده، از دست آدم‌های پَستی که سعی دارن اونو بکشن هم خسته شده. اون همچنین توسط دردهای گذشته‌اش عذاب می‌کشه. پس وقتی گذشته دوباره سر برمی‌آاره و یه پَست‌فطرت دیگه پیدا میشه تا چراغ اونو خاموش کنه، کالم با چیزی روبه‌رو میشه که امیدوار روز حسابرسی نهایی‌اش باشه. فیلم «خیابان بی‌قانون» که توسط کمپانی تولیدی اسکات/براون ساخته شده، به کارگردانی جوزف اچ. لوئیس، اقتباسی از داستانی به قلم براد وارد (مارشالِ مدیسین بند) توسط کنت گامت است و فیلمبرداری‌اش را ری رناهان در رنچ فرانسوی - جاده ولی مخفی، تاوزند اوکس در کالیفرنیا انجام داده است. آنجلا لنسبوری، وارنر اندرسون، جین پارکر و والاس فورد نیز در کنار اسکات به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم یک سال قبل از آن ساخته شد که اسکات فیلم «هفت مرد از اکنون» را با بادت بوتیچر بسازد؛ فیلمی که آغازگر مجموعه‌ای از وسترن‌های «بزرگسالانه» بود که بهترین‌های هم اسکات و هم وسترن‌های دهه ۵۰ را به نمایش گذاشت. پس تعجبی ندارد که بفهمیم «خیابان بی‌قانون» کمی از کیفیت فیلم‌های بوتیچر/اسکات پایین‌تر است. در واقع، اسکات شاید فقط در نقش فرورفته باشد، اما واقعاً خسته به نظر می‌رسد که با فضای خسته‌کننده کل فیلم همخوانی دارد. این فیلم در میان طرفداران سرسخت وسترن به شدت تفرقه برانگیز بوده و داستان کلیشه‌ای‌اش کمکی به بهتر شدنش نکرده است، به‌خصوص که قبلاً در آثار برجسته‌تر این ژانر به بی‌نقص‌ترین شکل ممکن اجرا شده بود. در حالی که فیلم‌نامه هم فاقد شور و نشاط است و اسکات توسط بازیگران کاملاً معمولی احاطه شده است. پایان‌بندی فیلم بعد از همه وعده‌هایی که داده بود، آبکی تمام می‌شود و در واقع به طور خسته‌کننده‌ای کشدار است. با این حال، نیمه اول فیلم مانع از این می‌شود که با یک افتضاح کامل روبه‌رو شویم؛ فیلمبرداری لوئیس روان است و طرفداران فیلم‌های بزن‌بکوب به مراد دلشان می‌رسند. و حتی می‌بینیم که لنسبوری صدایش را برای اجرای یک ترانه دلنشین به کار می‌اندازد. پس این فیلم کاملاً از دو نیمه متفاوت تشکیل شده، فیلمی که متأسفانه در نهایت به یک کلِ رضایت‌بخش تبدیل نمی‌شود. درست مثل سوییس، من در موردش بی‌طرف می‌مانم و امتیاز ۵ از ۱۰ را به این شرط می‌دهم که توجه داشته باشید در مورد اسکات و لوئیس، من بدون شرمندگی طرفدارشان هستم.
2017-02-09