The Lone Ranger

John Chard (منتقد)

یه فیلم پخته که از اون لودگی‌های سریال‌های دنباله‌دار فاصله گرفته. فیلم «رنجر تنها» رو استوارت هیسلر (Stuart Heisler) کارگردانی کرده و نویسنده‌هاش هرب مدو (Herb Meadow) و جورج دبلیو ترندل (George W. Trendle) هستن. بازیگرایی مثل کلیتون مور (Clayton Moore)، جی سیلورهیلز (Jay Silverheels)، لایل بتگر (Lyle Bettger)، بونیتا گرانویل (Bonita Granville)، پری لوپز (Perry Lopez)، رابرت جی ویلکه (Robert J. Wilke) و جان پیکارد (John Pickard) توی فیلم بازی می‌کنن. موسیقی اثر دیوید باتولف (David Buttolph) و فیلمبرداری کار ادوین بی دوپار (Edwin B. DuPar) هست. ریس کیلگور (با بازی بتگر)، دامدار ثروتمند، قصد داره با تحریک ماهرانه سرخ‌پوستان علیه مهاجران، زمین‌های غنی از نقره اون‌ها رو تصاحب کنه، اما فرماندار مشکوک منطقه، رنجر تنها (با بازی مور) رو برای بررسی ماجرا می‌فرسته.

فکر می‌کنم بیشتر ما طرفدارای سینمای وسترن که سن و سالی ازمون گذشته، خاطرات خیلی خوبی از سریال تلویزیونی «رنجر تنها» داریم و طبیعتاً یادمونه که کاملاً مناسب بچه‌ها بود. پس منطقیه که انتظار داشته باشیم این نسخه سینمایی هم همون‌طوری باشه، نه؟ با اینکه فیلم قطعاً برای بچه‌ها بی‌خطره و می‌تونن ازش لذت ببرن، اما از نظر داستانی خیلی پخته‌تر و جدی‌تره. این یه فیلم اوریجین (داستان شروع کاراکتر) نیست، هرچند فیلمنامه بهمون فضا میده تا به نوعی شاهد متولد شدن این قهرمان نقاب‌دار باشیم. طبیعتاً با همون تم تقابل خیر و شر طرفیم، اما در کنار پرداختن به تعصبات نژادی تلخ، روی دیگه سکه رو هم در قالب دوستی عمیق بین رنجر تنها و تونتو (با بازی سیلورهیلز) می‌بینیم. فیلم پر از لوکیشن‌های سرسبز و زیبا، اکشن پرکشش، کلی مبارزه (هم تن‌به‌تن و هم با اسلحه)، شخصیت‌های کلیشه‌ای وسترن و دوتا از باحال‌ترین اسب‌های تاریخ سینمای وسترنه. همه این‌ها به کنار، اون موسیقی معروف «اورتور ویلیام تل» هم هست که هم‌زمان لبخند روی لب آدم میاره و حس نوستالژی دوران بچگی رو توی وجودمون زنده می‌کنه. عالیه! ۷/۱۰