Seven Cities of Gold

CinemaSerf (منتقد)

در نگاه اول، این فیلم باید یک اثر ماجراجویی درست‌ودرمان از آب درمی‌آمد. آنتونی کوئین در نقش «گاسپار» فرماندهی گروهی از سربازان اسپانیایی را بر عهده دارد که در قرن هجدهم برای یافتن گنج در کالیفرنیا پیشروی می‌کنند. کنار او معاونش «مندوزا» با بازی ریچارد ایگان حضور دارد و امور معنوی‌شان هم به دست «پدر سِرا» (با بازی مایکل رنی) سپرده شده است. اما به محض پیاده شدن، می‌فهمند که هم طبیعت منطقه با آنها سر ناسازگاری دارد و هم مردم بومی. زمان، گلوله و البته کمی زبان‌بازی‌های کشیش لازم است تا «ماتوویر» (جفری هانتر) را راضی کنند که این کاوشگران قصد بدی ندارند. ولی معلوم است که دروغ می‌گویند؛ آن‌ها آمده‌اند تا هم غارت کنند و هم عقایدشان را به زور غالب نمایند، و در این راه دقیقاً همان شیوه‌های همیشگی و تکراری کلیسا را به کار می‌گیرند تا جامعه‌ای بت‌پرست اما کاملاً راضی و آرام را شستشوی مغزی دهند.

این فیلم به عنوان یک اثر ماجراجویی، تقریباً در تمام ابعاد کم می‌آورد و شکست می‌خورد. با پیش رفتن داستان، نقش آنتونی کوئین عملاً کم‌رنگ می‌شود و کل فیلم به سمتی می‌رود که بیننده توی صندلی‌اش جمع می‌شود و مدام با خودش می‌گوید: «دست از سر این بومی‌ها بردارید و برگردید خانه‌تان!» اگر دنبال یک فیلم شمشیربازی و اکشن پرجنب‌وجوش هستید، اصلاً سراغ این اثر نروید؛ این فیلم یک درس تاریخ گیج و خسته‌کننده است که تازه‌واردان را — هرچند امثال «پدر سرا» نیت به ظاهر خیرخواهانه‌ای داشته باشند — به عنوان انسان‌هایی نادان و کورکورانه متعصب نشان می‌دهد؛ آن هم در مواجهه با فرهنگی که هیچ نیازی به زنگوله‌ها، خرت‌وپرت‌ها و دخالت‌های آن‌ها نداشت. تیم تولید کارش را بد انجام نداده، اما ریتم داستان آن‌قدر شلخته و بی‌نظم است که در نهایت فقط حس سرخوردگی و حتی بیزاری از کل ماجرا را برایتان باقی می‌گذارد.