Shack Out on 101

John Chard (منتقد)

«اسلاب» هیکلش ۸ سیلندره ولی مغزش ۲ سیلندر هم کار نمی‌کنه! فیلم «کلبه‌ای در بزرگراه ۱۰۱» رو ادوارد دین (Edward Dein) کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش رو هم مشترکاً با میلدرد دین (Mildred Dein) نوشته. بازیگرای فیلم تری مور (Terry Moore)، فرانک لاوجوی (Frank Lovejoy)، لی ماروین (Lee Marvin)، کینان وین (Keenan Wynn) و ویت بیسل (Whit Bissell) هستن. موسیقی کار از پل دانلپ (Paul Dunlap) و فیلمبرداریش هم اثر فلوید کرازبی (Floyd Crosby) هستش.

یه غذاخوری پرت و دورافتاده تو بزرگراه ۱۰۱ کالیفرنیا، بستر داستانی پر از اسرار هسته‌ای، جاسوس‌ها، مامورای فدرال و تنش‌های جنسی لبریز شده‌ست. عجب معجون عجیب و غریبی از دنیای غریب دوران «ترس از کمونیسم» (Red Scare)! با اینکه این فیلم رو معمولاً تو دسته‌بندی فیلم‌نوآرها یا هیجان‌انگیزهای ضدکمونیستی می‌ذارن، اما حقیقت اینه که فیلم تو یه ژانر خیلی خاص، عجیب و حاشیه‌ای سینما قرار می‌گیره. از اون فیلم‌هاییه که یا از خنده روده بر می‌شید و کلی باهاش حال می‌کنید، یا برعکس، حسابی رو اعصابتون می‌ره و با خودتون می‌گید کاش وقتم رو جای دیگه‌ای تلف کرده بودم.

یه کار کم‌بودجه‌ست که بیشترش تو همون غذاخوری جریان داره، اما «دین» ترکیب جذابی از هیجان‌های واقعاً دلهره‌آور و سکانس‌هایی رو خلق کرده که حس می‌کنید یهو وارد یه فیلم دیگه شدید (مثلاً همون سکانس‌های اسنورکل و غواصی). «مور» در نقش اون پیشخدمت جذاب وسط ماجرا، عالی بازی کرده؛ کسی که باعث شده همه مردهای اونجا عقلشون رو از دست بدن و انگار مغزشون رو بندازن تو سرخ‌کن! یه رگه‌های خفیفی از زن‌ستیزی هم تو فیلم حس می‌شه، اما حضور نیمه زنانه تیم نویسندگی (میلدرد دین) باعث شده این قضیه کنترل بشه.

لی ماروین کل فیلم رو مال خود کرده؛ اینجا می‌شه اولین جرقه‌های اون حضور قدرتمند سینمایی که بعدها ازش شناختیم رو دید. تری مور همیشه از ماروین خیلی تعریف می‌کرد، چیزی که کاملاً برعکس شخصیتش تو فیلم (اسلاب کثیف!) بود. ماروین و وین هم تو این فیلم رفاقتی رو شروع کردن که تا آخر عمرشون ادامه داشت. اینا نکات جالبی درباره فیلمیه که یا عاشقش می‌شید یا ازش متنفر. پس برید تماشاش کنید و ببینید می‌تونید تو یه ژانر خاص جاش بدید یا نه. من که عاشقش شدم. ۹ از ۱۰.