Tall Man Riding

John Chard (منتقد)

مرثیه‌ای برای واربونت. فیلم «سوارکار بلندقامت» رو لزلی سلندر کارگردانی کرده و جوزف هافمن فیلمنامه‌اش رو از رمانی نوشته‌ی نورمن ای. فاکس اقتباس کرده. بازیگرایی مثل راندولف اسکات، دوروتی مالون، پگی کستل، ویلیام چینگ، جان باراگری، رابرت بارات و جان دهنر توی این فیلم بازی می‌کنن. موسیقی اثر پل ساوتل و فیلمبرداریش کار ویلفرد ام. کلاین هست.

یه فیلم وسترن کاملاً معمولی که به خاطر حضور راندولف اسکات، فیلمبرداری توی لوکیشن‌های قشنگ (با فرمت وارنرکالر) و چندتا صحنه اکشن درست‌وحسابی، ارزش دیدن داره. لری مدن (با بازی اسکات) به شهر لیتل ریور برمی‌گرده تا از یه زمین‌دار بزرگ (بارات) که قبلاً با شلاق زدنش توی ملاء عام تحقیرش کرده بود، انتقام بگیره. جرم مدن این بوده که با دختر این مرد (با بازی مالون) قرار می‌ذاشته. خیلی زود مدن خودش رو وسط کلی دردسر، آدم‌های دروغگو و کلک، قتل، آدم‌کش‌های اجاره‌ای، کمین، فرار از زندان، خیانت، قانون فاسد و البته ماجراهای عشقی می‌بینه. همه این‌ها توی کمتر از ۸۵ دقیقه جمع‌وجور شده.

شخصیت‌پردازی‌های جالبی توی فیلم دیده میشه، اما فیلمنامه وقت نداره که از این پتانسیل استفاده کنه (مثلاً یکی از شخصیت‌های کلیدی داره کور میشه، اما تقریباً هیچ استفاده دراماتیکی از این موضوع نمیشه). سلندر کارش رو توی کارگردانی خوب انجام میده، اما حس کلی اینه که سازنده‌ها به ساختن یه وسترن درجه ب (B-Western) راضی بودن و فقط خواستن فیلم رو با کلیشه‌های فرمولی پر کنن تا خانواده‌هایی که دنبال یه بعدازظهر بی‌دغدغه توی سینما هستن رو راضی نگه دارن. البته همین هم برای طرفدارای وسترن که می‌دونن از این فیلم‌های درجه ب دهه ۵۰ چی می‌خوان، کافیه. وقتی رندی اسکات رو با اون چهره مصمم و جدی داری، داتی مالون که با چشماش دلبری می‌کنه، پگی کستل که جذابیتش رو به رخ می‌کشه و ویلفرد کلاین که از لوکیشن‌های کالیفرنیا فیلمبرداری می‌کنه، واقعاً غیرممکنه که طرفدارای این ژانر از فیلم بدشون بیاد. ۶ از ۱۰