بن بست
شری کانلی، زنی سرسخت و بدبین از طبقه پایین جامعه با گذشته‌ای خانواده‌ای ناامیدکننده، از زندان به هتلی منتقل می‌شود تا دادستان تلاش کند او را متقاعد کند علیه یک گانگستر شهادت دهد. شری تمایلی ندارد چون شاهد قبلی قبل از رفتن به دادگاه به قتل رسیده و دلیلی ندارد خودش را به خطر بیندازد؟ در هتل، چندین سوءقصد به جان او می‌شود و او به وینس، پلیسی که از او محافظت می‌کند، علاقه مند می‌شود.
سال انتشار: 1955 کارگردان: Phil Karlson ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: William Bowers، Leonard Kantor امتیاز: 6.6نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
تنها چیزی که الان کم داریم یک گور عمیق و آماده است. فیلم «موقعیت خطرناک» (Tight Spot) به کارگردانی فیل کارلسون (Phil Karlson) ساخته شده و فیلمنامه آن توسط ویلیام باورز (William Bowers) بر اساس نمایشنامه «کبوتر مرده» اثر لئونارد کانتور (Leonard Kantor) نوشته شده است. در این فیلم بازیگرانی چون جینجا راجرز (Ginger Rogers)، ادوارد جی. رابینسون (Edward G. Robinson)، برایان کیت (Brian Keith)، لورن گرین (Lorne Green) و ایو مک‌ویگ (Eve McVeagh) به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کار جورج دونینگ (George Duning) است و فیلمبرداری آن را برنت گافی (Burnett Guffey) بر عهده داشته است. به شری کانلی (با بازی راجرز) پیشنهاد می‌شود در ازای موافقت با شهادت دادن در دادگاه گانگستری به نام بنجامین کوستین (با بازی گرین)، راهی برای نجات از زندان پیدا کند. شری که در یک اتاق هتل تحت محافظت پلیس پنهان شده، کم‌کم رابطه نزدیکی با ستوان وینس استرایکر (با بازی کیت) برقرار می‌کند. درست در همین زمان، آدم‌کُش‌های کوستین به او نزدیک‌تر می‌شوند...
آیا این فیلم نوار (Noir) است یا نه؟ این سوالی است که از زمان انتشار این فیلم توسط کمپانی کلمبیا به عنوان بخشی از مجموعه «کلاسیک‌های فیلم نوار ۳» مکرراً مطرح شده است. حضور کارلسون (کارگردان «محرمانه کانزاس سیتی»)، گافی (فیلمبردار «در یک جای خلوت»)، باورز (نویسنده «اوباش») و رابینسون (بازیگر «خیابان اسکارلت») قطعا اعتبار زیادی از نظر عوامل سازنده به فیلم می‌بخشد.
آنچه در نهایت شکل می‌گیرد بیشتر یک ملودرام جنایی است تا یک فیلم نوار تمام‌عیار، اما «موقعیت خطرناک» ویژگی‌های ژانر نوار را نیز در خود دارد. از نورپردازی پر سایه و نیمه‌روشن گافی گرفته تا شخصیت‌پردازی‌های راجرز و کیت، به اندازه کافی عناصر در فیلم وجود دارد تا هواداران ژانر نوار را راضی نگه دارد.
عملکرد راجرز (انتخاب او برای این نقش) نیز بحث‌برانگیز بوده است، که قابل درک است زیرا این نقشی بود که خیلی راحت‌تر می‌توانست به بازیگران زن فم‌فاتال (Femme Fatale) بهتری در آن دوران سپرده شود. با این حال، اگرچه عادت کردن به او کمی زمان می‌برد و مدل مویش واقعاً عجیب است، اما راجرز دیالوگ‌های تند و تیزش را به خوبی ادا می‌کند و حتی در سکانس رقص آرام با کیت، جذابیت و هیجان خاصی به صحنه می‌بخشد. او کارش را به خوبی انجام می‌دهد، شاید کمی بیش از حد تئاتری؟ اما او در کنار بازی‌های قدرتمند کیت، گرین و رابینسون به خوبی جا می‌افتد تا یک داستان متوسط را به سطحی بالاتر بکشد.
بخش زیادی از فیلم در فضای محدود یک اتاق هتل می‌گذرد که هم نقطه قوت است و هم نقطه ضعف. گاهی اوقات این موضوع به نفع فیلم کار می‌کند زیرا کارلسون قادر است حس کلاستروفوبیا (تنگناهایی) را به خوبی بیرون بکشد و احساس واقعی یک تهدید قریب‌الوقوع گاهی کاملاً مشهود است. با این حال، در اوقات دیگر فیلم بیش از حد تئاتری به نظر می‌رسد و برخی از جو واقع‌گرایانه‌ای را که سازندگان برای آن تلاش کرده‌اند، از بین می‌برد.
همچنین مشکلی در تغییر لحن فیلم وجود دارد زیرا کمدی در فواصل زمانی مختلف خودش را وسط ماجرا می‌اندازد، از جمله بازدیدهای مکرر از یک برنامه تلویزیونی محلی (Hillbilly) که هیچ هدفی جز کلافه کردن کارگاهِ رو به عصبانیتِ کیت ندارد.
بدون شک این فیلم مجموعه‌ای آشفته است و در نقطه نیمه راه، شاید برخی از تماشاگران تعجب کنند که اصلاً خود را درگیر چه چیزی کرده‌اند؟ اما بازیگران و سازندگان به محض رسیدن به نیمه دوم فیلم، کارنامه خود را نجات می‌دهند. چون در آن بخش ما اکشن، پیچش‌های داستانی و یک فینال بزرگ دریافت می‌کنیم.
۷/۱۰