Away All Boats
داستان ناو جنگی «یواس‌اس بلیندا» (U.S.S. Belinda) با شماره پهلودهی PA22، که در اواخر سال ۱۹۴۳ به آب انداخته شد. کاپیتان جَبِدیا اس. هاکس (با بازی جف چندلر) از نیروی دریایی رسمی و ستوان دیو مک‌دوگال (با بازی جرج نیدر)، از افسران سابق نیروی تجاری، به عنوان فرمانده قایق‌ها هدایت آن را بر عهده دارند. با وجود اختلافات شخصی، این دو نفر در طول دوره «آزمایش دریایی» به عنوان تنها افسران باتجربه‌‌ی روی عرشه، مشکلات زیادی برای حل کردن دارند. بی‌عرضگی‌های تقریباً خنده‌دار خدمه به مرور بهتر می‌شود، اما وقتی کشتی وارد عملیات جنگی شده و نیروها را در سواحل دشمن پیاده می‌کند، خدمه هنوز با بی‌نقص بودن فاصله زیادی دارند. در این میان، کمتر کسی می‌تواند چالش‌هایی را که در اوکیناوا در انتظارشان است، پیش‌بینی کند.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Joseph Pevney ژانر: Drama، War نویسندگان: Ted Sherdeman، Kenneth M. Dodson امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
r96sk (منتقد)
فیلم «همه قایق‌ها بروند» کمی خسته‌کننده و فرساینده است. من هیچ‌وقت نتوانستم آن حس خطر و اهمیت بالایی را که فیلم قصد داشت القا کند، به طور کامل درک کنم؛ مگر دقیقاً در بخش پایانی که ماجراها به نقطه اوج می‌رسند و این تنها بخش قابل توجه فیلم است. جدا از این، کل داستان به جای اینکه شبیه سفری جنگ‌زده در اقیانوس آرام باشد، بیشتر شبیه یک تمرین نظامی طولانی به نظر می‌رسد. جف چندلر (Jeff Chandler) در نقش خودش نسبتاً خوب ظاهر شده، اما افرادی که پشت سر او هستند، راستش را بخواهید، در ذهن من تبدیل به یک کاراکتر واحد شده‌اند. کلینت ایستوود (Clint Eastwood) هم در نقش‌آفرینی‌ای حضور دارد که تعریف دقیقِ «پلک بزنی از دستش داده‌ای» است؛ یعنی یکی مانده به آخرين نقش‌آفرینی «بدون نام در تیتراژ» (به جز حضورهای افتخاری) در دوران حرفه‌ای‌اش. متأسفانه این اثر محصول سال ۱۹۵۶ چیزی نیست که برای تماشای آن عجله کنید. من امیدوار بودم فیلمی در حد و اندازه‌ی «نبرد رودخانه پلات» (The Battle of the River Plate) ببینم یا حتی بهتر از آن، در حالی که آن فیلم اتفاقاً حدود دو ماه بعد از این اثر اکران شد.
2022-01-08CinemaSerf (منتقد)
شاید نام جف چندلر در بالای تیتراژ آمده باشد، اما بیشتر این فیلم متعلق به قهرمان فیلم‌های پپلوم من «لکس بارکر» (Lex Barker) در نقش مکمل «فرمانده کویگلی» است. چندلر، که هیچ‌وقت او را بازیگر واقعاً برجسته‌ای ندیده‌ام، نقش کاپیتان («هاکس») یک کشتی پشتیبانی نیروی دریایی ایالات متحده را بازی می‌کند. او می‌خواست فرماندهی یک رزم‌ناو را به دست بگیرد، اما به این سمت گمارده شده و پسر جان، مصمم است مطمئن شود که همه او را می‌بینند. او خدمه‌اش را با تمرین‌های سریع‌تر، پرتاب‌های برق‌آسا و تیراندازی به اهداف، تا مرز فروپاشی پیش می‌برد؛ طوری که درست در بهترین سنت‌های کاپیتان بلای (Captain Bligh)، از او متنفر می‌شوند. او حتی مجبورشان می‌کند یک قایق بادبانی کوچک (که به‌خاستگاه نامش «آلباتروس» گذاشته شده) برایش بسازند. با این حال، هرچه تمرین‌هایشان در اقیانوس آرام از حالت آموزشی به واقعیت تبدیل می‌شود، خدمه شروع به احترام گذاشتن به نگرش آینده‌نگرانه او می‌کنند و این مسئله با همراهی دستیار باتجربه‌اش «مک‌دوگال» (با بازی جرج نیدر)، کشتی را به یک واحد کاملاً هماهنگ تبدیل می‌کند. فیلم کند پیش می‌رود. کلمه دیگری برای توصیفش وجود ندارد. این فیلم چند تصویربرداری دریایی جالب دارد، اما دیالوگ‌هایش -که حجمشان هم بسیار زیاد است- بیش از حد جدی هستند و به کلی فاقد شوخ‌طبعی یا وجهه انسانی‌اند تا بتوانند جذابیت فیلم را در طول دو ساعت حفظ کنند. این اثر بیشتر یک ملودرام تماماً مردانه است (به جز چند خاطره‌گویی از جولی آدامز در نقش «خانم مک‌دوگال») که صحنه‌های اکشن بسیار کمی دارد تا اینکه در نهایت در بخش پایانی، با چند سکانس جذاب نبرد هوایی، کمی هیجان و خطر به این اثر نسبتاً خسته‌کننده تزریق می‌شود.
2022-06-18