Gun for a Coward
یک گاوچران جوان که پایبندی‌اش به اصول صلح و منطق باعث شده به بزدلی شهرت یابد، پس از آنکه برادر بزرگ‌ترش او را به ناحق به دلیل شرکت نکردن در یک درگیری مسلحانه نسنجیده (که به کشته شدن کوچک‌ترین برادرشان منجر شد) سرزنش می‌کند، بر بیزاری روانی خود از خشونت غلبه می‌کند.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Abner Biberman ژانر: Western نویسندگان: R. Wright Campbell امتیاز: 6.0نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«راه خودت را پیش بردی، چه فرقی می‌کند؟»
فیلم «تفنگی برای یک ترسو» (Gun for a Coward) به کارگردانی ابنر بیبرمن و نویسندگی آر. رایت کمپبل ساخته شده است. فرد مک‌موری، جفری هانتر، جنیس رول، چیل ویلز، دین استاکول و جوزفین هاچینسون در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم از محصولات یونیورسال اینترنشنال پیکچرز به صورت سینمااسکوپ و با تکنولوژی ایستمن کالر فیلم‌برداری شده که فیلم‌برداری آن بر عهده جرج رابینسون و موسیقی‌اش کار جوزف گرشنسون است. سه برادر باید با اختلافات فردی شدید بین خودشان دست‌وپنجه نرم کنند و هم‌زمان جلوی دارودسته‌ای از سارقان گله را بگیرند که مشغول چپاول احشام آن‌ها هستند.
ویژگی‌های مثبت زیادی در این فیلم وجود دارد که شاید برچسب «کسل‌کننده» زدن به آن بی‌انصافی به نظر برسد؛ اما در نهایت با تمام شدن فیلم، چیزی جز یک اثر کسالت‌بار باقی نمی‌ماند. گروه بازیگران قوی و مطرحی دور هم جمع شده‌اند، دیالوگ‌ها نیش‌دار و حساب‌شده نوشته شده‌اند و فیلم‌برداری در طبیعت و لوکیشن‌های پارک واسکز راکس بسیار چشم‌نواز است. گرشنسون، آهنگساز پرکار آثار وسترن هم موسیقی فوق‌العاده تاثیرگذاری خلق کرده که به خوبی بازتاب‌دهنده احساسات متزلزل شخصیت‌هاست. اما با وجود مدت زمان تقریباً ۹۰ دقیقه‌ای، سازندگان داستان را با کش دادن دعوای خانوادگی و لحظات راکد و بدون اتفاق زیادی به حاشیه برده‌اند. بزرگ‌ترین ایراد کار این است که پیشینه شخصیتی قهرمان ترسو قصه، یعنی «بلِس» (با بازی هانتر)، هیچ‌وقت درست شکل نمی‌گیرد و دادن تکه اطلاعات ناقص و جسته و گریخته اصلاً کمکی به این ماجرا نمی‌کند. مثلاً تازه اواخر فیلم می‌فهمیم که آبروی او بیرون از خانواده هم رفته و کل شهر با او چپ افتاده‌اند! قطعاً اگر کارگردانی بهتر از بیبرمن (که بیشتر یک کارگردان سفارشی‌ساز بود) پشت دوربین بود، بازی بسیار عمیق‌تری از این محور شخصیتیِ عذاب‌کشیده می‌گرفت.
استاکول و هانتر در کل بهترین بازیگران عالم سینما نیستند، اما کاملاً به قالب دو برادری که از دو جنس متفاوت ساخته شده‌اند می‌خورند. استاکول نقش برادر جوان‌تر و نترس را خوب درآورده و هانتر هم به عنوان برادر وسطی، عذاب‌های روحی و روانی شخصیتش در طول قصه را خیلی خوب به تصویر می‌کشد. نقش برادر بزرگ‌تر را هم مک‌موری بازی می‌کند؛ نقشی از یک پدرخوانده خسته که برای این خانواده بی‌پدر ایفا می‌کند. مرگ پدر، سرآغاز همه مشکلات هانتر است. هاچینسون در نقش مادر نگران، وقار خاصی به کار داده و چیل ویلز هم مثل همیشه مهره‌ای ارزشمند در فیلم است. جنیس رول بدترین ضربه را از فیلم‌نامه خورده؛ با اینکه نقشش کلیدی و دارای دو بعد مختلف است، اما از او جز زیبا به نظر رسیدن و گفتن جملات آرامش‌بخش به بلِسِ رنج‌دیده هیچ چیز دیگری خواسته نشده است. صحنه‌های اکشن قابل قبول طراحی شده‌اند، هرچند هنر مشت زدن طبیعی و باورپذیر متاسفانه در این فیلم دیده نمی‌شود. پایان داستان هم گرچه کاملاً قابل حدس است (اصلاً انتظار کیفیتی در حد فیلم به مراتب برتر Saddle the Wind را نداشته باشید)، اما برای تماشاگرانی که در آثار وسترن دنبال پایان‌های تلخ و سیاه نیستند، حس گرم و رضایت‌بخشی دارد. در مجموع، فیلم کاملاً یک اثر درجه دو (B-movie) تمام‌عیار است؛ المان‌های مثبتی در تولیدش به چشم می‌خورد، ولی شلختگی و سستی در بقیه بخش‌ها اثر را خراب کرده است. نمره: ۵.۵ از ۱۰