Mohawk

CinemaSerf (منتقد)

کاملاً مشخصه که این فیلم صرفاً قرار بوده یه فیلم درجه ب کم‌خرج و سرگرم‌کننده برای بعدازظهر باشه و خب، کارش رو هم تا حد قابل قبولی انجام می‌ده. اسکات بردیِ جذاب ولی تا حدی خشک، نقش «جاناتان» رو بازی می‌کنه؛ هنرمندی که توی یه مثلث عشقی بین «اونیدا» (ریتا گم) و «سینتیا» (لوری نلسون) گیر افتاده، اونم در حالی که باید با خطرِ به‌مراتب کم‌اهمیت‌ترِ جنگ بین قبایل موهاک و ایروکوا دست‌وپنجه نرم کنه؛ جنگی که یه فروشنده‌ی خبیث با رسوندن اسلحه و تجهیزات آتیشش رو تندتر می‌کنه تا اونا رو به جون هم بندازه. مثل همیشه، ریس ویلیامز تو همون چند تا صحنه‌ای که داره حسابی می‌درخشه و تنها منبع کاریزما توی این وسترن کاملاً کلیشه‌ای و معمولی به حساب میاد. با این حال فیلم زیاد کش پیدا نمی‌کنه؛ جدا از صحنه‌های عاشقانه‌ی بیش از حد مکررش، قصه‌ش شبیه کمیک‌های دهه‌ی ۱۹۵۰ئه و خیلی روان و سریع پیش می‌ره. قهرمانی داریم که کارش تضمین‌شده‌ست: نجات دنیا و رسیدن به دختر مورد علاقه‌ش، بدون در نظر گرفتن شرایط نابرابری که علیه‌شه. لوکیشن‌ها و دکورهای استودیویی خیلی به چشم میان و گاهی توی ذوق می‌زنن، اما مطمئنم بودجه و زمان فیلم‌برداری خیلی محدودی داشته و در واقع با همین بازیگرها و عوامل متوسط هم تونسته یه ماجراجوییِ پسرونه، سرگرم‌کننده ولی کاملاً فراموش‌شدنی خلق کنه که یه چاشنی از پایداری اخلاقی هم قاطیش شده.