Never Say Goodbye
دکتر مایکل پارکر (راک هادسن) جراح برجسته‌ای است که به‌طور غیرمنتظره با همسر آلمانی‌تبار خود لیزا (کورنل بورشرز) روبه‌رو می‌شود؛ زنی که تصور می‌کرد سال‌ها پیش مرده است. ویکتور (جورج سندرز)، یک هنرمند و شریک زندگی فعلی همسر «درگذشته‌اش»، دکتر پارکر را به خاطر کشتن او سرزنش می‌کند. این داستان در قالب فلش‌بکی به اتریش در دوران جنگ جهانی دوم روایت می‌شود؛ جایی که می‌بینیم دکتر پارکر چگونه با همسرش آشنا شد و ازدواج کرد، و چه اشتباهی احتمالاً به قیمت از دست دادن خانواده‌اش تمام شده است.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Jerry Hopper, Douglas Sirk ژانر: Drama، Romance نویسندگان: Luigi Pirandello، Bruce Manning، John D. Klorer امتیاز: 6.1نقدها و نظرات
r96sk (منتقد)
داستان فیلم واقعاً شیرین و دلنشینه، اما اجرای اون روی پرده متأسفانه ناامیدکننده‌ست. خط اصلی داستان «Never Say Goodbye» و ماجرای دیدار دوباره این آدم‌ها حس قشنگی داره، ولی نحوه پر کردن جاهای خالی فیلمنامه حسابی سرهم‌بندی‌شده از آب دراومده. به نظرم خیلی از دیالوگ‌ها لوس و نچسب بودن و رفتار کاراکترها هم گاهی بدجور رو اعصاب می‌رفت. البته باید بگم بیشتر این ضعف‌ها به نیم ساعت پایانی برمی‌گرده، چون فیلم تا قبل از اون تا حدودی قرص و محکم‌تره. خود بازیگرها خوبن و نقش‌آفرینی‌ها هم کاملاً قابل قبوله؛ راک هادسن (Rock Hudson)، کورنل بورشرز (Cornell Borchers) و جورج سندرز (George Sanders) همگی بازی‌های راضی‌کننده‌ای ارائه دادن. ظاهر و اتمسفر بصری فیلم هم به اندازه کافی دلپذیره. فقط کاش بخش تولید، به‌خصوص فیلمنامه‌نویسی، حرفه‌ای‌تر و پخته‌تر کار شده بود. کلینت ایستوود هم یه حضور خیلی کوتاه و چشم‌برهم‌زدنی بدون ذکر نام در تیتراژ داره، البته اسم کاراکترش «ویل» عنوان شده. تا زمانی که کارنامه هنری ایستوود واقعاً اوج بگیره، هنوز چند فیلم دیگه باقی مونده بود.
2022-01-07