Nightmare
یک موزیسین کابوسی می‌بیند که در آن مردی را کشته است. وقتی از خواب بیدار می‌شود، شواهدی پیدا می‌کند که نشان می‌دهد جنایت واقعاً اتفاق افتاده است و با کمک شوهرخواهرش که پلیس است، سعی می‌کند به حقیقت برسد.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Maxwell Shane ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Cornell Woolrich، Maxwell Shane امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
استن گریسون در یک حال و هوای جازِ گرفته گیر افتاده است. ماکسول شین فیلم سال ۱۹۴۷ خود «ترس در شب» را این بار با بازیگران شناخته‌شده‌تر و بودجه بیشتری بازسازی کرده است. این فیلم که از رمان کورنول وولریچ اقتباس شده، داستان استن گریسون (با بازی کوین مک‌کارتی) را روایت می‌کند؛ یک نوازنده کلارینت در نیویورک که خواب می‌بیند مرتکب قتل در اتاقی پر از آینه شده است. پس از بیدار شدن، او سرنخ‌هایی پیدا می‌کند که نشان می‌دهد ممکن است واقعاً مردی را کشته باشد و با عصبانیت به شوهرخواهر کارآگاه پلیس خود، رنه برسارد (با بازی ادوارد جی. رابینسون) پناه می‌برد تا کمکش کند. اما اوضاع برای استن خوب به نظر نمی‌رسد...
«ترس در شب» فیلم خوبی است و این یکی هم همینطور، اما اگر نسخه قبلی را دیده باشید، این فیلم بسیار کلیشه‌ای به نظر می‌رسد. عنوان بندی ابتدایی فوق‌العاده است، جایی که موم ذوب‌شده شمع میزبان اسامی بازیگران است که در افکت‌های محو شونده و مرموز نمایش داده می‌شوند. ما وارد رویای گریسون می‌شویم، که باز هم از نظر سینمای نوآر بسیار خوب ساخته شده است، و از آنجا به بعد با یک فیلم نوآر بصری خوش‌ساخت با تنش خوب و میان‌پرده‌های جاز درخشان روبرو هستیم.
با این حال، چیز دیگری وجود ندارد که آن را متمایز کند؛ فیلم صرفاً مانند یک تمرین در اواخر چرخه فیلم‌سازی نوآر وجود دارد، اثری که حتی نمی‌خواهد سعی کند مرزها را جابجا کند. بازیگران در اجراهای خود قابل اعتماد هستند، اما چیزی ندارند که واقعاً توجه را جلب کند، البته شین کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد تا شخصیت‌ها را در سطوح مختلف پارانویا یا توطئه‌های مشکوک پنهان کند. لوکیشن‌های نیویورک یک امتیاز مثبت است و جوزف بیروک، فیلمبردار، در کلوزآپ‌های عرق‌ریز و استفاده از سایه‌ها به عنوان حضورهای شوم، عالی عمل کرده است.
همه چیز در گردابی از غیرقابل باوری حل می‌شود، اما همانطور که اکثر طرفداران فیلم نوآر به شما خواهند گفت، این در واقع مشکلی ندارد. با این حال، این فیلمی است که برای طرفداران هم‌فکر نوآر به هیچ وجه از واجبات تماشا نیست. به خصوص اگر اتفاقاً نسخه ۱۹۴۷ را اول دیده باشید. ۶/۱۰