Pillars of the Sky

Wuchak (منتقد)

**_سواره‌نظام علیه سرخ‌پوست‌ها در ۱۸۶۸ کنار رودخانه اسنیک با درخشش جف چندلر_**

نزدیک مسیر اورگان در جایی که امروزه جنوب‌شرقی واشنگتن و شمال‌شرقی اورگان محسوب می‌شود، سران قبایل از تحرکات یک افسر تازه‌وارد سواره‌نظام و سربازانش که معاهده صلح را نقض کرده‌اند، سخت به خشم آمده‌اند. یک سرگروهبان کهنه‌کار و کارکشته که سرخ‌پوست‌ها به او اعتماد دارند (با بازی چندلر) تمام تلاشش را می‌کند تا صلح پابرجا بماند، اما جنگ اجتناب‌ناپذیر است. لی ماروین هم در نقش یک گروهبان جوان حاضر شده و مایکل انصارا نقش یک رئیس قبیله متخاصم را ایفا می‌کند.

فیلم «ستون‌های آسمان» (1956) در ادامه‌ی سنت سه‌گانه سواره‌نظام جان فورد (۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰) و آثار پس از آن مثل «مسیر جنگ» و همچنین «آخرین مرز» (یا همان طبیعت وحشی) ساخته شده است. هرچند شاید به سبک و سیاق خاص خودش به اندازه سه‌گانه سواره‌نظام ارزشمند باشد، اما به اندازه آن دو فیلم دیگر گیرا و میخکوب‌کننده نیست. برخی از بازیگران اصلی که نقش سرخ‌پوستان آمریکایی را بازی می‌کنند لبنانی، لاتین‌تبار، اهل تنسی یا نیویورکی هستند، اما یکی از آن‌ها واقعاً از قبیله کیکاپو است و چند بازیگر حاشیه‌ای سرخ‌پوست اصیل هم حضور دارند. در کل، تصویرسازی و پرداخت آن‌ها قابل قبول و خوب از آب درآمده است. از طرف دیگر، شخصیت چندلر قرار بوده یک دائم‌الخمر باشد، اما نه قیافه‌اش به یک معتاد به الکل می‌خورد و نه رفتارش شبیه الکلی‌های کارآمدی مثل ژنرال یولیسیز گرانت است. در واقع، جف چندلر با وجود این‌که مدام در حال نوشیدن است، در نقش یک درجه‌دار فرمانده، ابهتی تحسین‌برانگیز و در حد یک قهرمان دارد.

یک مثلث عشقی هم این وسط چپانده شده که پای چندلر، دوروتی مالون و کیث اندیز را به میان می‌کشد. شاید این بخش کمی توی ذوق بزند و باعث شود چشم‌هایتان را بچرخانید، اما مطمئنم در طول چند دهه جنگ‌های سرخ‌پوستی حتماً یکی دو تا از این مثلث‌های عشقی هم وجود داشته است! حالا که صحبت از حرص خوردن شد، چند صحنه کمدی لوس و نچسب هم درباره یک سرباز صفر تازه‌کار و اسبش در فیلم گنجانده شده که البته آن‌قدر فرعی و کوتاه‌اند که می‌شود نادیده‌شان گرفت. بهترین نقطه قوت این وسترن، لوکیشن‌های طبیعی و معرکه و صحنه‌های اکشن پرحرارت و نفس‌گیرش است. اما من از تأکیدی که روی مسیحیت وجود داشت و وارد باند نقش پزشک-مبلغ را بازی می‌کرد هم خوشم آمد. البته واضح است که در سینمای امروز دیگر چنین چیزی نمی‌بینید، چون امروزه نشان دادن چهره مثبت از مسیحیت انگار گناه کبیره است؛ باید واقع‌بین بود.

مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه است (نسخه‌ای که من دیدم) و فیلم‌برداری در شمال‌شرقی اورگان در شهر جوزف، دریاچه والووا در همان حوالی، و همچنین لاگراند در غرب آن منطقه انجام شده است. صحنه‌های استودیویی هم در یونیورسال استودیوز حوالی لس‌آنجلس ضبط شده‌اند.

نمره: -B