Wicked as They Come

John Chard (منتقد)

پرتره‌ای در دود. فیلم Wicked as They Come به کارگردانی کن هیوز ساخته شده و فیلمنامه‌اش هم کار مشترک خود او، زیگموند میلر و رابرت وستربی است. از بازیگران فیلم می‌توان به آرلین دال، فیلیپ کری، هربرت مارشال، مایکل گودلیف و رالف ترومن اشاره کرد. موسیقی اثر متعلق به مالکوم آرنولد و مدیر فیلمبرداری‌اش بازیل اموت است. این فیلم که از رمانی به قلم بیل اس. بالینجر اقتباس شده، داستان دختری فقیر اما بسیار زیبا با بازی دال را روایت می‌کند که پی می‌برد می‌تواند با استفاده از جذابیت زنانه‌اش، به هر قیمتی که شده به تمام چیزهای لوکس و درجه‌یک زندگی برسد.

یک نوار بریتانیایی جمع‌وجور و کارآمد که کمبود نوآوری و اصالتش را با پرداخت هوشمندانه و عمیق روان‌شناختی جبران می‌کند. همه ما فیلم‌بازها و منتقدان گهگاه به این دام می‌افتیم که یک فیلم تازه‌دیده‌شده را با آثار شاخص‌تر و به‌مراتب بهتری در همان سبک مقایسه کنیم. این فیلم هم دقیقاً از همان موارد است؛ اثری که در اواخر دوره کلاسیک فیلم نوار ساخته شده و یک «فم فتال» (زن اغواگر) درجه‌یک را می‌گذارد درست در مرکز ماجرا. کتی النِ آرلین دال، یک مار افعی تمام‌عیار و به‌شدت اغواگر است؛ زیبایی و جذابیتش مسحورکننده است، جوری که مردها برایش صف می‌کشند و مثل موم در دستانش نرم می‌شوند. تاجران باهوش و عاقل خیلی زود تبدیل به سگ‌های دست‌آموزی می‌شوند که آماده‌اند در تله این افعی بیفتند. اگر این فرمول برایتان آشناست، تعجبی ندارد؛ از دوران قبل از اجرای کد سانسور (Pre-Code) هم فیلمسازانی بودند که به استفاده ابزاری از جذابیت زنانه و بازی با کاراکتر دختران بد برای جذب تماشاگر علاقه داشتند. کن هیوز خوب می‌داند که برگ برنده فیلمش آرلین دال است؛ کسی که حتی در قاب سیاه‌وسفید هم نفس‌گیر و بی‌اندازه زیباست، زنی فریبنده که به‌معنای واقعی کلمه می‌شود برایش جان داد.

مسیر قصه چیز جدیدی ندارد؛ کتی از روی گرده تمام مردان رد می‌شود تا بار خودش را ببندد، اما دیر یا زود همه‌چیز به اوج می‌رسد، جایی که چراییِ این روان‌پریشی و عقده‌های درونی‌اش رو می‌شود و دوراهی سرنوشت‌ساز زندگی، در پایان فیلم به شکلی شوم پیش رویش قرار می‌گیرد. آیا فیلم‌های بهتری وجود دارند که به همین تم پرداخته باشند؟ بله، صدالبته. اما این باعث نمی‌شود که تماشای این فیلم را برای علاقه‌مندان به داستان‌های جذاب با محوریت زنان اغواگر توصیه نکنیم. دال بازی معرکه‌ای دارد، هم‌بازی‌های مردش هم پا‌به‌پایش خوب بازی می‌کنند و هیوز داستان را خیلی تمیز به پایانی مبهم و عالی هدایت می‌کند. به دنیای نوآر خوش آمدید؛ ورود آقایان با مسئولیت خودشان! امتیاز: ۷ از ۱۰.