The Price of Fear
یکی از دو شریک یک پیست مسابقه متوجه می‌شود که شریکش سهم خود را به یک گانگستر فروخته است. گانگستر قصد دارد کنترل کامل پیست را به دست بگیرد و برای خلاص شدن از شر شریک جدید نقشه می‌کشد. با این حال، مشکلات این مرد تازه آغاز شده؛ چرا که او ناخواسته با زنی زیبا وارد رابطه می‌شود که بدون اطلاع او، در یک سانحه‌ی تصادف و فرار از صحنه دست داشته و حالا می‌کوشد این جرم را به گردن او بیندازد.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Abner Biberman ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Dick Irving Hyland، Robert Tallman امتیاز: 6.3راهنمای والدین The Price of Fear
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
جسیکا وارن، عاشقتم!
فیلم «The Price of Fear» به کارگردانی ابنر بیبرمن (Abner Biberman) ساخته شده و رابرت تالمن (Robert Tallman) فیلم‌نامه‌اش رو بر اساس داستانی از دیک ایروینگ هایلند (Dick Irving Hyland) نوشته. مرل اوبرون (Merle Oberon)، لکس بارکر (Lex Barker)، چارلز دریک (Charles Drake) و وارن استیونز (Warren Stevens) بازیگران فیلم هستن. موسیقی کار ساخته هاینز رومهلد (Heinz Roemheld) و فیلم‌برداری هم کار ایروینگ گلسبرگ (Irving Glassberg) هست.
این فیلم این روزها کمتر دیده شده یا تا حدی به فراموشی سپرده شده، اما در واقع یک فیلم نوآر جمع‌وجور، حساب‌شده و حسابی سرگرم‌کننده‌ست. اثر با عبور از برخی محدودیت‌های تولید، شخصیت‌پردازی‌های قوی ارائه میده و تصویربرداریش واقعاً چشم‌نوازه. داستان روی کاراکتر بارکر تمرکز داره؛ مرد بی‌گناهی که می‌خواد ثابت کنه توی دو تا حادثه جداگانه، مرتکب قتل دو نفر نشده! در همین حال، اوبرون در نقش یک فم‌فتال (زن اغواگر و خطرناک) ظاهر میشه؛ معشوقه‌ای که سعی داره جلوی لو رفتن یکی از قتل‌هایی رو بگیره که بارکر بابتش تحت بازجوییه.
روایت داستان در نحوه‌ی واکنش و کنش شخصیت‌ها بسیار جذاب و پرپیچ‌وخم پیش میره. توی این ماجرا با یه کارآگاه نترس، یه آدم‌بد چرب‌زبان، همسری باج‌گیر، شاهدی تحت فشار و حتی یه سگ که توی قطار حالش بد میشه طرفیم! تم‌های همیشگی نوآر مثل دست تقدیر و تصادفات نقشی اساسی دارن و راوی هم پیش‌برنده‌ی داستانه. با اینکه سبک نورپردازی کیاروسکورو (سایه‌روشن شدید) اینجا دیده نمیشه، اما سکانس‌های شبانه واقعاً فوق‌العاده‌ان؛ خیابون‌های براق و چراغ‌های حبابی که توسط گلسبرگ به زیبایی تمام تصویربرداری شدن. بیبرمن هم به خوبی با زاویه‌های کج دوربین و قاب‌بندی‌های خاص از شخصیت‌های زن بازی می‌کنه.
انتقاداتی به بازیگری‌ها وارد شده، ولی به نظرم همه‌چیز سر جاشه. درسته که شاید اون وجهه زننده زنانگی سمی یا اون تیپ مردانه کم‌حرف نوآرهای کلاسیک به تمام معنا حس نشه، اما هیچ‌چیزی به کلیت فیلم آسیب نزده. اثر، قرص و محکم سر جاش ایستاده و حتی این جسارت رو داره که یه پایان غافلگیرکننده‌ی واقعی تحویل بده؛ جایی که مهره‌های اصلی سوار قطاری به مقصد «نوآرستان» میشن؛ مقصدی که واقعاً ارزش صبر کردن داشت. ۷ از ۱۰.