Raw Edge

CinemaSerf (منتقد)

عنوان این فیلم واقعاً چقدر با آن تناسب دارد؛ چرا که نشان می‌دهد حتی در اواسط قرن نوزدهم نیز نگاه به زنان در اورگن بیشتر شبیه به یک کالا بود تا انسان. چهرهٔ سرشناس محلی یعنی «مونتگومری» (Herbert Rudley) به شکلی نسبتاً خودسرانه اعلام می‌کند که هر زن مجردی در قلمرو او می‌تواند متعلق به اولین مردی باشد که پیدایش می‌کند! حالا برخی از مردان به این نتیجه می‌رسند که با این حساب، می‌توانند هر شوهر مزاحمی را که سر راهشان سبز می‌شود حذف کنند؛ بنابراین «دان» را به دار می‌آویزند تا بتوانند ادعایی روی همسر بیوه‌اش «پاکا» (Mara Corday) داشته باشند. گزینه‌های او بسیار محدود به نظر می‌رسند تا اینکه «تکس» (Rory Calhoun) با اسب وارد شهر می‌شود؛ کسی که اتفاقاً برادرشوهردار سابق اوست. برای اینکه کمی باروت بیشتر به این آتش اضافه شود، خودِ نوچه‌های رئیس هم بیش از حد به همسر رئیس یعنی «هانا» (Yvonne De Carlo) علاقه دارند و به رهبری «تارپ»ِ اصلاح‌ناپذیر -یعنی نویل برند (Neville Brand) که تمام صحنه‌ها را مال خود می‌کند- چندان مشخص نیست که آیا سر راه «تکس» در مسیر دادخواهی برای برادرش می‌ایستند یا خیر. کلهون (Calhoun) آن‌قدرها خوب نیست که بتواند یک‌تنه فیلم را جلو ببرد، اما در اینجا یک بازیگر مکمل قرص و محکم برای کمک به او حضور دارد و داستانی بسیار تاریک‌تر، زیر پوستِ المان‌های تقریباً وحشیانهٔ فیلم جریان دارد. برند (Brand) این موضوع را با نوعی بی‌آبرویی به تصویر می‌کشد که اغلب در فیلم‌های وسترن روزمره نمی‌بینید و روند پیشروی ماجراجویی فیلم، هیچ‌کدام از مردهای این داستان را در نور خوبی قرار نمی‌دهد. من دوست داشتم نقش دی کارلو (De Carlo) کمی پربارتر می‌شد، اما کوردای (Corday) شخصیتی به اندازه کافی باجنم و سرزنده را در این اثرِ بزن‌بزن به نمایش می‌گذارد که در واقع بسیار تحریک‌آمیز است. فیلم چیزی فراتر از انتظارتان است و ارزش یک بار دیدن را دارد.