Slightly Scarlet

John Chard (منتقد)

کلاهبردارها و موقرمزهای آتشین. فیلم «کمی سرخ» (Slightly Scarlet) به کارگردانی آلن دون ساخته شده و فیلمنامه آن توسط رابرت بلیس بر اساس رمان «تقلب دوست‌داشتنی عشق» نوشته جیمز ام. کین اقتباس شده است. بازیگرانی چون جان پاین، روندا فلمینگ، آرلین دال، کنت تیلور و تد د کورسا در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این اثر که تولید Technicolor/SuperScope است، موسیقی متن آن توسط لوئیس فوربس ساخته شده و فیلمبرداری‌اش بر عهده جان آلتون بوده است. جون لیونز (فلمینگ) «منشی» فرانک جانسنِ مبارز ضد جرم و جنایت (تیلور) است؛ بنابراین با نامزدی جانسن برای شهرداری، رئیس گنگسترها سولی کاسپار (کورسا) به دنبال راهی برای تخریب چهره جانسن می‌گردد. این فرصت از طریق خواهر جون، یعنی دوروتی (دال) که به تازگی از زندان آزاد شده و دچار بیماری سرقت (کلپتومانیا) است، فراهم می‌شود. بنابراین کاسپار مرد اصلی‌اش، بن گریس (پاین) را مامور این کار می‌کند، اما دستوردادن به گریس و سپس قرار دادن او بین دو خواهر آتش‌پاره می‌تواند برای همه خطرناک باشد. داستان فیلم نسبت به منبع اصلی کین تغییراتی داشته و در واقع آنچه داستانی پیچیده به نظر می‌رسد، در عمل آن‌طور که باید و شاید از آب درنیامده است. با این حال، این یک نوآر تک‌کالر تب‌آلود است که ثابت می‌کند در دستان یک فیلمبردار و کارگردان کاربلد، ژانر نوآر می‌تواند دور از دنیای سیاه‌وسفید هم شکوفا شود. فیلم داستان خود را در چرخشی از اشتیاق‌های سوزان و جلوه‌های بصری وسوسه‌انگیز روایت می‌کند که با فیلمبرداری خیره‌کننده و طراحی صحنه‌ای شیطانی و جذاب، درخشش خاصی پیدا کرده است. هوشمندی‌های روان‌شناختی نیز در کار دیده می‌شود و پاسخ ساده‌ای برای سرنوشت شخصیت‌ها ارائه نمی‌شود؛ در حالی که به سبک اصیل نوآر، دوست داشتن هیچ‌کدام از شخصیت‌های اصلی کار آسانی نیست و همه آن‌ها به شکلی جذاب پر از نقص هستند. جان آلتون مهره کلیدی این اثر است؛ او رنگ‌های غنی را به تصویر می‌آورد و در عین حال مطمئن می‌شود که تکنیک‌های نور و سایه فدا نشوند. گفتگوهای مردانه در اتاق‌های تاریک و با برجسته بودن رنگ سیاه جریان دارد که حس شومی به همراه دارد، در حالی که خانه این دو خواهر موقرمز با رنگ‌های عمدتاً جیغ آبی، قرمز، نارنجی و سبز تزئین شده است. لباس‌ها نقش مهمی در جنسیت جاری در اثر دارند. دختران با لباس‌های جذاب (و به شکلی آشکار رنگارنگ)، پلیورهای یقه هفت گشاد، دامن‌های چسبان، سینه‌بندهای نوک‌تیز، بیکینی پوست پلنگی و لباس خواب‌های تور ماهی و بدن‌نما ظاهر می‌شوند! در حالی که چند نماد فالیک نیز بخشی از طراحی هنری را تشکیل می‌دهند، مبادا فراموش کنید که در اینجا رابطه جنسی موضوع مهمی است. صحنه‌های معناداری در فیلم وجود دارد، که معمولاً مربوط به دوروتی است که بیماری سرقت را با تمایل واضحش به شهوت‌رانی افراطی (نیمفومانیا) ترکیب می‌کند. تماشا کنید که چگونه او در پس‌زمینه بالش را نوازش می‌کند در حالی که خواهرش با بن گفتگوی داغی دارد، یا قیافه‌اش وقتی تفنگ نیزه‌زن هارپون را در دست دارد (در آن بیکینی پوست پلنگی)، یا یک سکانس بسیار لذت‌بخش روی مبل، با پاهای باز و استفاده از پشت‌خاران برای ایجاد اثری وسوسه‌انگیز. وای! البته فیلم بدون اشکال هم نیست. زاویه دید کلپتومانیا/نیمفومانیا به طور کامل بررسی نشده است (که برای آن دوره اجتناب‌ناپذیر است)، کورسا به سختی می‌تواند به عنوان رئیس شرورها شما را متقاعد کند، و فوربس هم مطمئن نیست چطور باید برای آن موسیقی بسازد! و فرصت‌های زیادی در رابطه با مثلث‌های عشقی بین بن، جون و فرانک و همچنین بن، جون و دوروتی از دست رفته است. اما این فیلم همچنان یک نوآر تک‌کالر لذت‌بخش، پرشکوه، پر زرق و برق و به طرز ماهرانه‌ای کثیف و فسادآلود است. امتیاز ۸/۱۰